Zaterdag 12 november 2011

Al vroeg zit ik bij de kapper. Al meer dan twintig jaar dezelfde kapster. Ze heeft humor. We lachen altijd veel. Meestal duurt een knipbeurt een half uur. Vandaag aanmerkelijk langer. Niet alleen maar lachen. Er zijn ook tranen.

Bij het wegrijden van de parkeerplaats rijd ik achteruit tegen een andere auto aan. Dat kan er ook nog wel bij. Lang geleden dat het met overkwam.

Vrijdag 11 november 2011

Ik zit op de bank met mijn laptop. Een vrolijke e-mail. Lachend vertel ik Yvonne de inhoud van de mail. Het blijft stil in de keuken. Ik herhaal mijn woorden. Hoort ze me niet? De radio staat zacht. Ik sta op en loop de keuken in. Yvonne staat te strijken. Ik zie het meteen. Kleding van Guusje. Wat kan ik doen? Niet meer dan Yvonne stevig vasthouden.

Yvonne laat meer tranen om Guusje dan ik. Mist zij ons kleine blonde meisje meer dan ik? Ik denk het niet. De tegenstelling tussen mijn hoofd en mijn hart blijft. Ik weet dat ze dood is, maar ik voel het niet.

Donderdag 10 november 2011

Langer in bed. Elkaar vasthouden. Loes en Anton gaan vandaag naar de Efteling met school. Om half 11 verzamelen alle kinderen op het schoolplein. 


Bij het weglopen van Guusje’s klas weer het gevoel: ze is er niet bij. In gedachten zie ik haar niet in de rolstoel. Ik zie het vrolijke meisje. Lange blonde haren. Paarse jas. Spijkerbroek met laarsjes.

Woensdag 9 november 2011

Onze kinderen zijn naar school. Missen is een vreemd proces. Verstand en gevoel botsen. In mijn hoofd weet ik drommels goed dat Guusje dood is. Dat ik haar nooit meer terug zal zien. Alleen heb ik het idee dat onze dochter in haar klas is. Aan haar tafeltje zit. Bezig met taal of rekenen. Dat ik gebeld kan worden met het verzoek haar op te halen, omdat het niet gaat vanwege de pijn.

Misschien is het goed dat hoofd en hart botsen. Anders zou ik de hele dag huilen. Dat gebeurt trouwens wel. Op onvoorspelbare momenten.

Sta op voor Guusje van Gorp

Steun Guusje op Facebook
https://apps.facebook.com/ikstaopvoor/inz/1336088504/

Dinsdag 8 november 2011

Het kleine huis op de prairie. Een bekende serie uit de jaren zeventig over een groot gezin. Iedereen lief voor elkaar. Heel zoetsappig. Ik las vannacht de reacties bij blogberichten. Moest vaak denken aan ‘het kleine huis’.

’s Morgens bij het opstaan lijkt ons gezin allesbehalve op ‘het kleine huis’. Anton komt zijn bed niet uit. Eerst moet er flink gemopperd worden. Loes is een vrolijke prater. Probeert ondertussen haar snor te drukken. Onze middelbare scholieren komen haastend naar beneden. Op hun voorhoofd staat: vraag me niet om iets te doen. Als je iemand vraagt om iets te doen, dan informeert deze direct wat de anderen hebben gedaan. Je zou eens een bord meer dan een ander in de vaatwasser zetten. Stel je voor.

Maandag 7 november 2011

Midden in de nacht. Ik kan niet slapen. De afgelopen week is KanjerGuusje het gesprek op internet geworden. Ik had me afgesloten van de buitenwereld. Kreeg er weinig van mee. Leefde bij Guusje in de woonkamer.

Pageviews: meer dan 3 miljoen

Reacties: meer dan 5 duizend

Volgers op twitter: meer dan 4 duizend

Enorme aantallen. Hoe is het mogelijk? Ik heb er geen verklaring voor. Die mogen anderen geven.

Zondag 6 november 2011

Schrijven over de dag van Guusje’s crematie is moeilijk. Een dag vol emoties. Om half 5 ’s nachts staat Yvonne beneden. Tijd dat ik ook ga slapen.

De wereld van kinderen met kanker is ongelofelijk zwaar. Ook voor ouders. Leven tussen hoop en vrees. Elke minuut van de dag denk je eraan. Steeds maar hopen dat je kind blijft leven. Niet zal sterven.

Zaterdag 5 november 2011

Zal ik slapen? Geen idee. De laatste nacht met Guusje. Yvonne is inmiddels naar bed. Ik zit alleen naast Guusje. Ik kijk naar haar gezicht. Dat verandert elke dag. De ogen liggen steeds dieper. Het wordt tijd om te gaan.

Ik twitter met lotgenoten. Voor ik het weet zit ik aan de telefoon met Peter. Een goed gesprek midden in de nacht.

Vrijdag 4 november 2011

Koffers staan klaar op zolder. We zouden nu in de Verenigde Staten zijn. Genieten van Guusje’s wensreis. In plaats daarvan zit ik thuis naast ons kleine blonde meisje. Opgebaard in de woonkamer. De laatste dag dat onze dochter thuis in ons midden is. Vanaf morgen enkel een herinnering. Een koesterkind.

Vandaag geen bezoek. Om 11 uur wordt op de Theresiaschool een bijeenkomst gehouden voor alle leerlingen. Guusje gedenken. 

Guusje's tafel in de klas

Donderdag 3 november 2011

Denk jij ook goed aan jezelf. Dit hoor ik vaak deze week. Om 3 uur duik ik mijn bed in. Om 8 uur weer op. Aan mezelf denken? Ik denk alleen maar aan Guusje. Ik wil alleen bij haar zijn. Nu het nog kan.

Opschieten. Om 9 uur komen Guusje’s klasgenoten. Die zijn natuurlijk stipt op tijd. Met  school is afgesproken dat klasgenootjes, die Guusje willen zien, haar kunnen bezoeken. Juf Bianca en juf Ilse melden zich als eerste. De kinderen komen samen met ouders. Ik zit naast Guusje. Probeer de kinderen over te halen dichterbij te komen. Ik zie de blikken van klasgenootjes. Aangeslagen. De woonkamer staat vol. De temperatuur stijgt. Een vriendinnetje van Guusje gaat onderuit.

Woensdag 2 november 2011

Op de kaart staat geen bezoek. De werkelijkheid is anders. De hele dag mensen bij Guusje. Enkel intimi. Ik voel een spagaat. Ik wil familie en vrienden de kans geven voor bezoek aan huis, maar ik wil ook graag alleen zijn met Guusje.

Soms is bezoek bijzonder. Aan het begin van de middag Guusje’s vriendin Nikki met vader Victor en moeder Alice. Nikki kijkt aangeslagen. Ze heeft Guusje zaterdag nog gezien. Ineens komen de tranen. Huilen om het verlies van een vriendin. Toch is Nikki een moedig meisje. Ze pakt haar gitaar en speelt voor Guusje ‘When I look at you’. Ons kleine blonde meisje zou genieten.

Dinsdag 1 november 2011

Geen taxi in de ochtend. Geen Doe Een Wens. Beneden in de woonkamer Guusje. Heel rustig. Weer een dag met tranen. Op de meest vreemde momenten schiet ik vol.

Deze ochtend is de uitvaart van de moeder van Guusje’s klasgenoot. Een hele fijne vrouw. Graag wil ik naar de dienst, maar dat gaat niet. Ik zou in de weg lopen. Aandacht trekken als papa van het overleden meisje.

Aankondiging

Maandag 31 oktober 2011

Onze dochter is dood. Met die gedachte word ik wakker. De eerste dag dat Guusje niet meer leeft. Ik ga naar beneden. Loes en Anton zitten op een stoel naast Guusje. Wat zouden ze met haar hebben besproken?

De ochtend begint met het ophalen van Guusje voor balseming. Een man en vrouw stappen de kamer binnen. Ze kijken naar onze dochter. De vrouw schiet vol. Ze verontschuldigt zich. Niet nodig. Ze mag haar emoties tonen. Guusje heeft geleden. Dat is zichtbaar. Je laten raken is een teken van mens zijn. Ik heb op dit moment geen moeite met huilen. Doe het een paar keer per dag. Kan niet zeggen dat het oplucht.