Na de pizza lopen
we naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Begin februari vond ik het moeilijk om
hier weer te zijn. Nu voelt het anders. Vanavond spreek ik voor de
vrijwilligers van het Ronald McDonald Huis. Bloglezeres Janneke heeft me getipt
als spreker. We drinken samen koffie.
Eerst wordt er
verteld over het Ronald McDonald Huis. In Utrecht worden per jaar zeshonderd
gezinnen ontvangen. Daarvoor is geld nodig. Veel geld. Gelukkig zijn er meer
dan honderd vrijwilligers. Mensen met een goed hart. Een groot deel is hier
vanavond verzameld. Na de mededelingen over financiën en toekomst krijg ik het
woord. Ik vertel over ons gezin en ons leven. Zeven weken Emma
Kinderziekenhuis. De rol van het Ronald McDonald Huis tijdens deze weken. Even
buitenlucht voor mij. Even een stap buiten het ziekenhuis. Even privé om te
slapen en te douchen. Daarnaast belangrijk voor onze kinderen. In het weekend
bleven ze slapen. Ik kan uren vertellen, maar houd mijn verhaal bewust beperkt.
Geef mensen de ruimte om vragen te stellen. Die zijn er genoeg. Bijvoorbeeld de
vraag hoe onze kinderen het boek ervaren. Deze vraag werd afgelopen zaterdag ook
aan Janneke gesteld. Zij antwoordde dat Guusje dood is. Wel of geen boek. Het
bestaan van het boek vindt zij ‘cool’.
Na de lezing
ontvang ik complimenten en kopen veel mensen een gesigneerde exemplaar van de
eerste druk. Bijna ben ik door de voorraad heen. Als ik samen met de staf van
het Ronald McDonald Huis het ziekenhuis uitloop, vraag ik hoe zij de avond
hebben ervaren. Ze vertellen dat ze bang waren voor een te zwaar verhaal. Deze
angst blijkt ongegrond. De vrijwilligers zijn enthousiast. Ze vinden het een mooie
avond met een goed verhaal. Even later rijd ik fluitend naar huis.
Lowie, wat fijn dat je gisteren fluitend naar huis ging! Een goed gevoel dat is heel wat! Denk aan jou en aan je gezin
BeantwoordenVerwijderenIn ausgustus is mijn zusje al 21 jaar overleden,. Mijn ouders hebben altijd haar naam op een kaart gezet als we namens ons gezin iemand een kaart stuurden.. Net wat je zegt, ze hoort bij ons gezin ook al is ze niet meer in levende lijve bij ons.. Ze zal altijd bij ons zijn, voor altijd in ons hart! Net zoals Guusje altijd bij jullie zal zijn..
BeantwoordenVerwijderenMooie afsluiting van een mooie avond. Fijn.
BeantwoordenVerwijderenLieve Lowie, Yvonne en Kinderen,
BeantwoordenVerwijderenAl een poosje zijn we bezig met het organiseren van twee benefietdiners voor stichting KanjerGuusje, en merken aan veel reacties dat het inderdaad voor heel veel mensen heel moeilijk is om er over te praten.
We horen gelukkig wel heel veel wat een prachtige actie van jullie en wat een mooie doelen, maar weinig mensen melden zich ook daadwerkelijk aan voor de diners. Net alsof mensen bang zijn dat het een verdrietige avond zal worden? Terwijl we juist op een mooie manier, met lekker eten en hopelijk gezelligheid proberen een paar mooie avonden te organiseren voor KanjerGuusje.
Wat je vandaag schrijft in je blog raakt precies de spijker op zijn kop: mensen weten niet goed wat ze ermee aan moeten.Vullen het voor een ander in.
Er is veel publiciteit lokaal geweest en als je mensen ook vraagt, dan weten ze er van af. alleen is de drempel op dit moment nog een beetje hoog. Inderdaad waarschijnlijk omdat mensen niet goed weten wat ze hier nu mee aan moeten, net zoals je schrijft over het sturen van een kaartje naar jullie dat Guusje er dan ook gewoon bij op hoort.
Want Guusje hoort voor altijd bij jullie.
Door jouw openheid van spreken en omgaan met rouw, maakt je het voor anderen mogelijk om te zien dat er verschillende manieren zijn om om te gaan met rouw en verdriet en verlies. En dat je daar niet bang voor hoeft te zijn.
Wij kijken uit naar jullie komst en jullie persoonlijk te ontmoeten. En hopen dat de avonden een succes worden.
Hartelijke groeten
Henry en Dorien Goeree
hoi lowie fijn dat je een goed gevoel had..je bent een super papa..denk aan jullie
BeantwoordenVerwijderenWat mooi dat je het nog altijd licht weet te houden! Ben trouwens wel eens geschrokken van een kaart met de naam van onze overleden oudste erop. Met een voorgedrukt etiketje. Het voelt als een ontkenning van het gebeurde voor mij. Margreet
BeantwoordenVerwijderenHi Lowie,
BeantwoordenVerwijderenIk vond het gisteren erg inspirerend om jou lezing bij te wonen. Heel veel sterkte voor jou en je gezin. Blijf inspireren want dat doe je geweldig!
Groet,
Loes Verstappen
Ik zet nooit de naam van een overledene op een kaart. Niet omdat ik bang ben dat het kwetsend is oid. Maar omdat hij of zij de kaart niet kan zien en/of lezen.
BeantwoordenVerwijderenMisschien een aandachtspuntje en iets om over na te denken voor mij een volgende keer.
hallo Lowie,
BeantwoordenVerwijderenVond de lezing gisteravond heel mooi,dat je zo met het gezin je verdriet kan verwerken is heel goed.Ik vond veel herkennings fragmenten in je verhaal, maar bracht ook wel weer wat gevoelens terug.maar ook dat mag, want je vergeet ze nooit en ze blijven altijd in je hart aanwezig! Onze Joost is maar 5 jaar geworden,en het is inmiddels al bijna 20 jaar geleden, maar hij komt nog vaak in ons gezin in het gesprek en zeker met onze nieuwe kleinkinderen die wij later nog kregen kijken wij naar zijn filmpjes!
Dank je wel voor jouw verhaal en liefs voor je gezin en sterkte!
Cisca Dix.
Zomaar
BeantwoordenVerwijderendenk aan jullie.
liefs aaltje
Wat goed dat je mensen aan het denken zet met je verhaal. Er niet meer zijn wil inderdaad niet zeggen er niet meer bijhoren. Guusje is nr 5 van het gezin en dat zal niet veranderen.
BeantwoordenVerwijderenBeste Lowie en gezin. Ik zet altijd de naam van iemand erop die ons reeds is voorgegaan,ik zet er dan altijd een sterretje* bij,iemand blijft altijd horen bij diegene bij wie hij/zij hier op aarde ook hoorde,een deel van je leven,blijvend in je hart,nooit vergetend. Maar je weet dat je het nooit voor iedereen goed kunt doen,zoveel mensen,zoveel zienswijzen,schrijf je de naam niet erop,word gezegd,ze zijn hem/haar vergeten,schrijf je de naam wel erop voelt het als ontkenning....dus tja wat kun je het beste doen? Ik denk inderdaad toch de naam erop schrijven maar dan met bijvoorbeeld een sterretje *,dan is het geen ontkenning,maar wel een bevestiging dat aan diegene nog altijd gedacht word. Ik vind je een kanjer,echt,dat meen ik uit de grond van mijn hart,en uiteraard is dat van toepassing op jullie hele gezin.Doe wat jij denkt dat goed is,doe wat goed voelt,dan kun je het nooit fout doen......Liefs Sandra
BeantwoordenVerwijderenIk schrijf ook altijd de naam met een sterretje* erachter.
BeantwoordenVerwijderenMarijke Heijmans.
Dag Lowie,
BeantwoordenVerwijderenWe krijgen van onze vrijwilligers veel mooie reacties op de informatieavond. We vonden het heel waardevol dat je bij ons je verhaal wilde doen. Veel van onze vrijwilligers hebben zelf ook al het nodige 'in hun rugzak' dus we vonden het belangrijk dat de avond niet te zwaar werd. Maar dat werd het niet. Het bevestigde nog eens aan onze vrijwilligers wat voor belangrijk werk ze doen. Het is dankzij hen dat we jaarlijks 600 gezinnen van kinderen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis onderdak kunnen bieden. Dank dat je er was! Judith Hermelink, huismanager Ronald McDonald Huis Utrecht
Lowie, wat heb je me geraakt. Het klopt, dat mensen altijd bang zijn, om mijn zoontje te noemen, terwijl hij er voor mij net zo bij hoort als de andere drie kinderen. Niet verzwijgen, maar benoemen. Toch blijft het moeilijk voor de omgeving en word het zo weinig gedaan.
BeantwoordenVerwijderenIk kwam dit toevallig tegen: http://www.komteenkleinmeisjebijdedokter.nl/2011/09/26/geen-boek/
BeantwoordenVerwijderenHier heb je gecomment:
Lowie says:
28 september 2011 at 00:21
Stel je voor dat het een bestseller wordt. Dat zou toch geweldig zijn. De kracht van aandacht voor onze kinderen.
Je had eens moeten weten toen:)
RMD.....17 jaar geleden op de 'oude' locatie.......zelfde gevoelens, zeer herkenbaar....45 dagen, om nooit te vergeten.....
BeantwoordenVerwijderen