Terwijl ik mijn
lijst afwerk, is ook Yvonne druk. Vandaag gaan er weer zes enveloppen de deur
uit met folders. Fijn dat mensen mee willen werken om KanjerGuusje onder de
aandacht te brengen.
Elke dag ontvang
ik reacties. Vandaag bijvoorbeeld over mannen en rouw. Hierover heb ik de
afgelopen dagen geschreven. Sommige mensen denken dat ik het goed vind dat
mannen weinig praten. Veel mannen willen hun verdriet niet delen. Ze lossen
problemen zelf op. Hebben geen hulp nodig. Dat beschouwen ze als een teken van
zwakte. Hierdoor raken ze in een isolement. Ze ogen sterk voor de buitenwereld maar
ervaren eenzaamheid. Laat ik duidelijk zijn: daar ben ik geen voorstander van.
Voor mij geen isolement. Geen eenzaamheid. Ik mis Guusje en dat mag de hele
wereld weten. Ik deel mijn verdriet. Geen stoere sterke vader. Een papa met
liefde voor zijn kinderen en dat mag iedereen weten.
’s Avonds bereid
ik een lezing voor. Morgenavond spreken voor de vrijwilligers van het Ronald
McDonald Huis in Utrecht. Ik lees in mijn boek. De eerste dagen in het Emma
Kinderziekenhuis. Beelden van vorig jaar komen voorbij. De gebeurtenissen
overvielen ons. Stel dat er geen Ronald McDonald Huis was. Dan waren we 24 uur
per dag opgesloten geweest in Guusjes kamer. Het Huis gaf ons ruimte. Dat wordt
het thema van mijn lezing.
Lieve Lowie en de rest van het kanjergezin,
BeantwoordenVerwijderenIk lees elke dag, de blog van een liefdevolle, zachte vader. Een man die alles over heeft voor zijn gezin en er is voor vrouw, dochters en zoons. Ook voor Guusje. Doordat je over haar praat en schrijft, kan ze niet vergeten worden. Ook niet als je behoefte hebt om te zwijgen. Ook niet als je even wil nadenken. De vragen die je beschrijft, zijn vol eerlijkheid en daar mag je over nadenken. Het is vreselijk om niet alles te weten. Dat is regelmatig slopend. Pijnlijk. Goed dat je het deelt. Is het niet hier, dan wel met je gezin. Zo open erover zijn zorgt voor waardering en respect. Bewondering en het is grote klasse.
Vanaf dat Guusje is overleden volg ik je blog. Ik ben van plan om het altijd te blijven doen. En niet alleen via het blog. Ik kijk uit naar de tweede druk van je boek. Hopelijk is het boek weer in heel veel bruna's verkrijgbaar. Je mag trots zijn op je kinderen en vrouw. Je mag trots zijn op jezelf. Echt waar.
Ik vind het fijn dat je dingen op je eigen manier aankaart. Dingen waar mensen misschien moeite mee hebben. Je maakt het bespreekbaar. Je geeft je mening er duidelijk en helder over. Ik heb erg veel aan je blog. Je sleept me zonder dat je het misschien weet, door een moeilijke tijd heen. Hopelijk is de moeilijke tijd met goede afloop. Ik weet zeker dat je veel anderen ook helpt met je schrijven. Je geeft inzicht. Door te schrijven geef je jezelf ook ruimte om bezig te zijn met de dingen die je niet moet vergeten.
Voor jullie allemaal, stuk voor stuk een knuffel en liefs uit het Noorden.
S
Wat zou guusje hebben gedacht,ik wou dat ik deze vraag voor je kon beantwoorden helaas kan ik dat niet.
BeantwoordenVerwijderenEigelijk wou ik dat dit hele verhaal nooit was gebeurd,en dat guusje op dit moment lag te slapen. kinderen horen niet dood te gaan. zij horen te leven te springen gek doen, alles behalve dit.
lowie ik volg jullie kanjerfamilie nu al een paar maanden,en blijf dit ook doen.
zo af en toe stuur ik een bericht.en krijg er weer 1 terug. dit doet me goed zo weet ik ook dat je mijn berichten leest
blijf door gaan met alles jullie doen zo het goed voor de stichting.
op 1 ding kan ik wel een antwoord op geven Guusje is TROTS op jullie.
slaap lekker. weltrusten. tot morgen. doei dag
uit het oog,maar niet uit het hart!
Mooi beschreven. Ik vind het ineens een voorrecht dat mijn zoon me om 0530 wakker maakte. Ondertussen slaapt hij weer en ik niet ... maar ach, wat maakt het uit. Heel veel liefs uit het oosten van het land.
BeantwoordenVerwijderenLowie, Guusje zal toch wel hebben geweten dat ze ging sterven? Wat moet er door dat koppie zijn gegaan van dat sterke meisje!Ik lees elke dag en ook volg ik jullie op twitter, het moet niet mogen kinderen met kanker.
BeantwoordenVerwijderenidd. het moest niet mogen maar helaas gebeurd het nog te veel. Ieder kind dat sterft door kanker is er een te veel. Ze hebben nog een leven voor zich en waarom moet dit dan gebeuren?
BeantwoordenVerwijderenOok dat is een vraag waar we nooit het antwoord op zullen krijgen.
Een papa met liefde voor zn kinderen: dat is pas stoer en een echte vent. ik vind het goed dat je het zo omschrijft want er is inderdaad niks stoers of "mannelijks" aan om jezelf met je verdriet in 'n isolement te gooien.
BeantwoordenVerwijderenIk wens je veel suc6 met de lezing vanavond.
en ben blij dat er ronald mcdonalhuizen zijn. voor meerdere mensen al een uitkomst geweest.
weer geroerd en geraakt door je blog
groetjes Marika
Lieve Lowie,
BeantwoordenVerwijderenWat onze kanjers echt dachten zullen we helaas nooit weten. Maar ik ben er van overtuigt dat ze meer wisten dan wij kunnen beseffen. De manier waarop ze hun strijd hebben geleverd zegt al veel. Wij hebben met Ischa wel over de dood gesproken en hij wist dat hij dood zou gaan. Hij was bang om ons te moeten missen, maar dat zijn wij ook. Maar als ik terug kijk op zijn laatste week was hij volgens mij niet meer bang. Hij heeft echt afscheid genomen van mensen die belangrijk voor hem waren. Als je dit kunt ben je volgens mij niet meer bang. Maar zeker weten zullen we het nooit, want er kan geen antwoord meer gegeven worden op deze vraag.
Gisteren waren we met z'n drietjes pannenkoeken gaan eten. In het pannenkoekenhuis kwam eerst Marco voorbij. Echt zo'n moment waar je even wakker wordt geschuld. Kort daarna kwam Guus voorbij, ik moest toen gelijk aan Guusje denken. Zullen ze samen daar waar ze nu zijn plezier hebben met elkaar? Zou wel een heel mooi zijn vind ik.
Hoe jij dingen in je blog verwoord als man vind ik knap. Ik merk dat het hier thuis steeds beter gaat. Samen praten over het verlies van je kind doet goed. Het blijft verdrietig want het is een groot gemis, maar het is wel belangrijk voor je relatie. Ik merk ook dat mensen het een moeilijk onderwerp vinden. Praten over de dood is nog steeds een taboe. Voor ons echter realiteit. Het hoort bij het leven net als een geboorte. Maar positiviteit kunnen mensen aan, verdriet niet. Ik kom toch mensen tegen die gelukkig durven vragen of een hand op je schouder leggen. En dat doet goed. Ik hoor ook nog steeds het excuus maar je moet weten dat het voor andere heel moeiijk is om te vragen. Mijn antwoord van de laatste tijd is dan toch, maar weten jullie hoe moeilijk het voor ons is om er niet over te praten. Ons kind is er niet meer maar hoort nog steeds in ons leven. We willen er graag over praten want we zijn er trots op dat het ons kind is.
Gelukkig zijn er ook mannen die er over durven praten en intresse tonen. Mannen die hun emoties onderdrukken en denken dat ze daardoor stoer zijn, zijn voor mij niet stoer. Je bent pas stoer als je durft te laten zien wie je bent en daar horen tranen en emoties ook bij. Het leven is niet alleen maar leuk, ik vind het leven behoorlijk zwaar.
Ik hoop dat we het voor elkaar krijgen om het gemis van onze kinderen bespreekbaar te laten blijven en dat mensen leren inzien dat het bij het leven hoort. Een traan en een lach gaan immers hand in hand.
Onze kanjers mogen niet verzwegen worden want dan horen ze er niet meer bij en dat mag niet. Onze kanjers hebben ons geleerd wat belangrijk is in het leven en die boodschap moet gehoord worden. We kunnen zoveel leren van onze kinderen.
We gaan vandaag weer proberen om er een goede dag van te maken.
Ik hoop tot snel.
Liefs Saskia Groothuijse
Heel veel sterkte, Saskia.
VerwijderenJe hebt groot gelijk: jullie kanjers mogen niet verzwegen worden, want ook al zie je ze niet, ze blijven deel van jullie leven uitmaken!!
Ik wens jou en alle ouders van overleden kinderen een goede dag toe.
hoi lowie een papa mag zeker ook huilen en het verdriet met andere delen ..maar idd papa s delen hun verdriet niet zo makkelijk als mama s heb dat thuis ook heel ervaren hoor... maar ik mocht van mijn mama ook geen verdriet hebben over mijn broer ...als ik huilde zei ze niet allemaal huilen hoor.. dus wat deed ik ..als ik bij hun kwam praten we er nooit over..maar dat is helemaal verkeerd..dus kon mijn verdriet met niemand delen ...praten lowie over jullie kanjer ..zoveel mogelijk als jullie dat samen willen ...pfff liefs wilma denk aan jullie
BeantwoordenVerwijderenHee Lowie, Die vragen die mag je zeker hebben. Tis alleen idd je krijgt er geen antwoord op en heel soms is dat behoorlijk frustrerend! Het gevoel, ik ken dat zo goed dat gevoel....
BeantwoordenVerwijderenIk vind het super knap en goed hoe jij wel over Guusje kan praten en hoe jullie dat als gezin doen! Fijn dat de wereld (ik) mee mag genieten van je blog, je leert ons/mij ook nog wat.
Liefs S
Beste Lowie,
BeantwoordenVerwijderenIk vind het erg knap dat jij zoveel lezingen geeft. Een bijzondere manier om mensen te vertellen over jouw ervaringen met ziek zijn, kanker, je kind verliezen..
Jij hebt vanaf het moment dat guusje ziek werd veel geleerd over het leven. Maar wat ik zo mooi vind, is dat jij nu mensen dingen leert over het leven. Jij bent een inspiratiebron geworden voor mensem. Mensen putten kracht uit jouw woorden. Kracht om door te vechten of om even stil te staan bij de kwetsbaarheid van het leven. En voor zo iemand, kan ik alleen maar respect tonen.
Guusje is een kanjer, maar haar papa zeker ook! (en daarbij ook de rest van jullie gezin)
Liefs, Elise E
Ik reageer niet vaak, maar vind juist jouw blog een respect voor een vader die erover praat! Mijn man praat ook over onze dochter, maar dan niet een kind die kanker heeft maar een canule, op zijn werk geen heer die er ooit naar luisterd, die steken liever hun hoofd in het zand!!! Totdat laatst een brandweerdag in thema ademhalingsproblemen ter sprake kwam, zo ook onze dochter!!! Uitgebreid over een canule gehad, Sommigen vonden het niet belangrijk, maar de verpleegkundige gaf toch duidelijk aan ja soms komt een persoon die dit heeft op locatie!! Ja onze dochter!!!! Mijn man kon toen uitgebreid praten over alle gevolgen die alles heeft, en voor het eerst werd er geluisterd, en is er meer begrip gekomen!! Maar je ziet zo vaak dat mensen wel willen praten maar niet mogen praten, en juist jij Lowie zorgt ervoor dat steeds meer mensen open gaan staan om over dingen te praten!!
BeantwoordenVerwijderenJa onze dochter heeft geen kanker, maar de wereld van ziekenhuizen, de IC, die kennen wij jammer genoeg ook heel goed!!! De frustaties, het afwachtende!
Maar ook zo gemakkelijk van mensen gedacht jullie zijn aan het werk, dat er een verpleegkundige bij de kleine zit denken ze niet aan!
Blijf praten menden blijf het vertellen want dan kunnen we met z'n allen meer inzicht krijgen voor ouders die zieke kinderen hebben!!!!
Praten met Guusje zonder het woord ‘dood’ in de mond te nemen. Wist ze werkelijk dat ze ging overlijden? Wat dacht zij? Ik zal het nooit weten. Toch houdt de vraag mij bezig. Al maanden. Ik weet dat het zinloos is om mezelf deze vraag te stellen, maar toch gaat deze niet uit mijn hoofd. Wat wist ze? Wat ging er om in haar hoofd?
BeantwoordenVerwijderenHallo Lowie
Het bovenstaande stukje tekst even gekopieerd
omdat ik daar wat over wil zeggen/vragen.
Snap helemaal dat je dat niet uit je hoofd kan krijgen. Ik heb dat ook, na 5 jaar nog,
Het is inderdaad zinloos, want we zullen het nooit weten. Bij mij ging het niet om een dochter, maar vader die nergens over wilde praten en nooit meer wakker is geworden na een operatie. Natuurlijk is de situatie bij jou anders, maar het nare gevoel niet.
De vraag is, hoe komen we er vanaf en kunnen we dat los laten. Mocht jij daar ooit achter komen, dan ga ik het vast in jouw blog lezen, die ik al vanaf het begin volg.
Je maakt in vele opzichten dingen los bij de mensen! Gelukkig kan jij veel kwijt in al het goede werk wat je nu doet, maar het gevoel en de gedachten blijven.
Guusje in trots op jullie en mijn vader hopelijk op mij.
Sterkte voor jou en jouw gezin!