Ik schrijf en vertel
graag. Toch merk ik dat veel mensen bang zijn dat ik bij een lezing een
zwaarmoedig en emotioneel betoog houd. Het tegendeel is waar. Ik spreek zoals
ik schrijf. Dit wordt bevestigd door een reactie die ik vandaag ontvang.
Geschreven door Judith. Zij is huismanager van het Ronald McDonald Huis in
Utrecht. Een deel van haar reactie:
We krijgen van onze
vrijwilligers veel mooie reacties op de informatieavond. We vonden het heel
waardevol dat je bij ons je verhaal wilde doen. Veel van onze vrijwilligers
hebben zelf ook al het nodige 'in hun rugzak' dus we vonden het belangrijk dat
de avond niet te zwaar werd. Maar dat werd het niet.
Ik weet dat kanker en
dood, zeker bij kinderen, moeilijke onderwerpen zijn voor veel mensen. Dat
begrijp ik. Ik was zo’n mens. Door Guusjes ziekte en overlijden ben ik
veranderd. Ik wist ook niet hoe je om moest gaan met ouders die een ernstig
ziek kind hadden. Ik had ook moeite om mensen aan te spreken die een kind
hadden verloren. Ik merk dat erover praten mensen kan helpen. Bespreekbaar
maken van de taboes. Deuren openen van de wereld van kanjers. De wereld van
koesterkinderen. Ik wil mensen kennis laten maken met deze werelden. Vertellen
wat er met gezinnen gebeurt bij kanker en dood van een kind. Wat betekent het
voor een gezin? Hoe ga je om met gezinsleden die dit overkomt? Wat kun je voor
ze doen? Hoe bied je steun?
Vandaag werk ik op kantoor
in Utrecht. Als ik thuiskom, rest mij de overschot van het avondeten. Ik
bespreek met Yvonne de definitieve versie van de tweede druk van KanjerGuusje.
We zij beiden tevreden.
De avond verloopt rustig.
Ik heb tijd om papieren te lezen en e-mails te beantwoorden. Aan het eind van
de avond is bijna alles weggewerkt. Dat geeft een opgeruimd gevoel. Ik zou blij
moeten zijn, maar het gevoel van missen overheerst.
Vandaag zat ik in de auto.
Geen zin in radio. Wel in muziek van de uitvaart. De openingstune van Harry
Potter. Ik zag Guusje. Op een bezemsteel. Vliegend door de lucht. In een zwarte
cape. Ze kwam dichterbij. Ze lachte. Ik zag dat ze gelukkig was. Ik zag dat ze
genoot.
Wat mooi omschreven weer. Je boek heb ik gelukkig kunnen lezen door @zuidemaatje. Wat ik schreef, het leven gaat door, en ben zo dankbaar dat ik dat deel ook mag lezen. Dat je het wil delen. En Guusje is heel dichtbij. Door de foto's heb ik haar kunnen spreken. Bedankt voor dat voorrecht xxx
BeantwoordenVerwijderenWat mooi omschreven weer. Je boek heb ik gelukkig kunnen lezen door @zuidemaatje. Wat ik schreef, het leven gaat door, en ben zo dankbaar dat ik dat deel ook mag lezen. Dat je het wil delen. En Guusje is heel dichtbij. Door de foto's heb ik haar kunnen spreken. Bedankt voor dat voorrecht xxx
BeantwoordenVerwijderenHoi Lowie,
BeantwoordenVerwijderenWat een mooi blog weer! Zoals je misschien nog wel weet weet ik helaas uit eigen ervaring hoe een rouwproces kan verlopen na het overlijden van je kind. Het is al weer bijna 2 jaar geleden dat wij afscheid moesten nemen van mijn neefje Rens en als ik het zo opschrijf denk ik "jeetje bijna 2 jaar alweer, het voelt als 2 dagen!". Jouw blog lezende herken ik vaak de woorden en gevoelens van mijn zus en dat vind ik mooi. Soms denk ik ook bij jouw woorden "over een tijdje ervaart Lowie dit anders" maar dat zul je zelf kunnen ervaren met de tijd. Ik vind het heel goed van je dat je zelf ziet dat je verandert bent door deze ongewilde ervaring. Misschien kun je dit ervaren als een positieve kant in deze wereld waar je in terecht bent gekomen als ouder van en koesterkind? Enige tijd geleden schreef dat je dacht over stoppen en dat is natuurlijk je goed recht maar als ik mag misschien een suggestie... 1 maar per week kan ook. Ik wens jou en je hele familie het allerbeste toe!
Warme groet van Joyce van Boxtel
Waarschijnlijk loopt ze elke dag naast je.
BeantwoordenVerwijderenJe ziet haar niet ze heeft haar onzichtbaarheidsmantel aan.
Marijke Heijmans.
Slik....wat een mooi blog......ik trek er alle levenslessen weer uit en neem ze mee. Iedere avond een kaarsje voor jullie alle Gr Debby
BeantwoordenVerwijderenJe hoefde niet te weten hoe je met mensen van overleden kinderen om moest gaan. Je hoefde dat niet te leren! Dat zat al in je. Die laatste zeven maanden van Guusjes leven hebben je zo gevormd. Je kunt niet anders. Jou leven is zo geregeld. Ik vind je samen met Yvonne en de kinderen geweldig zoals jullie het doen. Eerlijk gezegd trek ik me er wel een beetje aan op. Mijn(stief) dochter is elf jaar geleden op 32jarige leeftijd overleden aan de complicaties van juvenile diabetes en ik praat met mijn kinderen over haar. Niet met haar vader, die sluit zich af voor alles wat met dood te maken heeft. Zo jammer en dan zie je hoe moeilijk iemand het heeft
BeantwoordenVerwijderenBeste Lowie,
BeantwoordenVerwijderenIk heb de afgelopen maandag als zeer boeiend en inspirend ervaren en ben onder de indruk hoe jij je verhaal met ons deelde in Utrecht.
"Er is een lief engeltje
hoog boven ons hoofd"
"We zullen haar nooit vergeten
dat hebben we beloofd"
Maarten Heijman
Mooie laatste alinea. Kippenvel.
BeantwoordenVerwijderenHier ook kippenvel bij de laatste alinea..
BeantwoordenVerwijderenIk reageer nooit maar heb iedere dag van je blog vanaf de eerste dag meegelezen. Ik kan niet meer dan ontzettend veel respect hebben voor jullie gezin en de manier hoe jij het wel en wee van jullie gezin en je gedachtenspinsels deelt met de wereld. Guusje.. Ze heeft zoveel los gemaakt bij zo veel mensen..
Je boek staat in de woonkamer en normaal gesproken geef ik gelezen boeken weg aan vriendinnen. Kanjerguusje mogen ze lenen, daarna moet ze terug. Naar haar plekje in de woonkamer.
En weet je..? Al die vriendinnen, hoe druk en vol hun dagen ook zijn, ze hebben het allemaal binnen een paar dagen uit..
Zo voelt het ook als je je zusje verliest, Kyra was een mooie meid, ik geniet nu als ik aan haar denk, ik was 6 toen ze overleed, maar weet nog zoveel, ondertussen denk ik niet meer altijd aan haar, en dat vind ze denk ik ook niet erg, want ze word niet vergeten, op belangrijke dagen ga ik altijd met haar praten, gewoon tegen haar foto, andere mensen vinden het gek, maar het is mijn manier om nog aan haar te denken en weer weg te zweven in de mooie momenten!
BeantwoordenVerwijderenZo voelt het ook als je je zusje verliest, Kyra was een mooie meid, ik geniet nu als ik aan haar denk, ik was 6 toen ze overleed, maar weet nog zoveel, ondertussen denk ik niet meer altijd aan haar, en dat vind ze denk ik ook niet erg, want ze word niet vergeten, op belangrijke dagen ga ik altijd met haar praten, gewoon tegen haar foto, andere mensen vinden het gek, maar het is mijn manier om nog aan haar te denken en weer weg te zweven in de mooie momenten!
BeantwoordenVerwijderenHet is nu ruim een maand nadat je je persoonlijke verhaal hebt verteld aan de vrijwilligers van het Ronald McDonald Huis en de Huiskamer. Het is een heel verdrietig verhaal, maar je laat ons zien waar je allemaal mee te maken krijgt en je dramatiseert het niet. Met jouw ervaringen krijgen andere mensen een idee wat er allemaal met je gebeurt als je kind ernstig ziek is en uiteindelijk komt te overlijden. Je maakt het bespreekbaar op een hele integere en eerlijke manier. Dank hiervoor!
BeantwoordenVerwijderen