Vandaag samen met een
collega naar Zuid-Limburg. Daar verzorgen we een presentatie voor een klant.
Onderweg tijd om te praten. Mijn collega rijdt. Ik twitter.
Vanavond eet ik niet
thuis. Ik heb met Susan afgesproken bij de Verkadefabriek in ’s-Hertogenbosch.
Ze leest mijn blog al tien maanden. Via Twitter hebben we regelmatig contact.
Het is onze tweede ‘live’ ontmoeting. Een openhartig en inspirerend gesprek.
Diverse onderwerpen passeren de revue. Bijvoorbeeld een probleem waar veel managers
mee worstelen:
Mijn medewerker heeft een
ernstig ziek kind. Wat nu?
Mijn collega heeft een
overleden kind. Hoe kan ik helpen?
Volgens Susan biedt mijn
boek veel aanknopingspunten. Goed onderwerp voor een lezing. Praktijkervaring
genoeg.
Het is bijna 12 uur als we afscheid nemen. We zijn nog lang niet uitgepraat, maar morgenochtend roept het werk. Daarom snel naar huis.
Het is bijna 12 uur als we afscheid nemen. We zijn nog lang niet uitgepraat, maar morgenochtend roept het werk. Daarom snel naar huis.
Mijn moeder had ook kanker en dat kon ze niet verbergen, maar ze heeft nooit tegen ons gezegd dat ze snel dood zou gaan.Daar kwam ik al heel snel achter.....Maar kwalijk nemen kan ik niet!Was het maar anders gegaan!! Iedere dag als het kaarsje voor mijn moeder aangaat denk ik ook aan guusje. liefs,mirjam
BeantwoordenVerwijderenfijn toch, zoveel mensen waar je "iets aan hebt". Koesteren!!
BeantwoordenVerwijderenLieve Lowie,
BeantwoordenVerwijderenJa hoe vertel je tegen je kind dat ze kanker heeft? Doe het maar eens. Wat fijn dat je hulp kreeg, een gesprekje vooraf! Je boek op de bank. Elke avond lezen... Wat een heftige strijd maar tjee wat ging Guusje die strijd dapper aan.
Liefs
Wat gebeurt er veel na het overlijden van Guusje. Het zijn ook weer bijzondere dingen, dat had anders zeker niet zijn gebeurd, dan had jullie leven gewoon door geleefd. Nu, nu is alles anders, in het begin helemaal overhoop geslagen en nu alle dagen ermee bezig zijn. Heel veel bespreekbaar maken. 5mei, goh wat had ik graag een steentje bij willen dragen, helaas gaat dat nu niet. Ik moet nu aan mijzelf werken, kei hard aan mijzelf werken en vooral zorgen dat mijn batterij opgeladen kan worden, het zij zo en toch voelt het als jaloers zijn op hen die ja kunnen zeggen. Ik kan helaas niet de hele wereld helpen, goh, wat zou ik dat graag willen doen. pect voor iedereen die 5mei voor hen onvergetelijk zal maken, applaus voor jezelf.
BeantwoordenVerwijderenLieve familie.
BeantwoordenVerwijderenIk lees mee, leef mee, huil mee. Want het is zo bekend allemaal. Maar ik reageer weinig.
Ook mijn meiske heeft het niet kunnen redden. Elf was ze toen ze ons voorgoed verliet. Vier toen ze leukemie kreeg. recidief na recidief. Voor haar was het na zeven jaar genoeg. Hoe graag ze ook verder wilde. Hoe ze ook droomde van ook een gezinnetje met vier kinderen net als wij. Die illusie heb ik haar gelukkig nooit ontnomen. Ook al wisten we dat ze zelf nooit een eigen gezinnetje zou krijgen. Wat dat betreft had de chemo wel zijn werk goed gedaan.
Hoe moeilijk is dat eerste jaar. Altijd de herinnering.
Lieve mensen, ik omhels jullie, heb diep respect en vind het zo moedig hoe jullie andere mensen helpen.
Dit gedicht schreef ik op een moment waarop het gemis weer eens heel erg groot was.
Lieve Nienke,
Mag ik jou een dag terug,
wat is nu een dag.
Ik wil zo graag je stem weer horen
en je leuke lach.
Nog een keer wil ik zo graag zien
hoe je danst op de muziek
Hoe je mooie dingen maakt
Je bent en blijft uniek.
Je grapjes en je leuke toet
zitten in mijn hart.
Maar een dag wil ik je terug
een uurtje voor mijn part.
Want ik mis je zo mijn meiske
Dat blijft en verdwijnt nooit meer.
Als ik op je grafje sta
Hoor ik je stem alweer.
Maar een dag wil ik je terug
maar als je dan weer weg moet
Dat is te zwaar om op te brengen.
Ik wil je terug,
VOORGOED
Lieve groetjes van
De mamma van Nienke
moelijke dagen met alle herbelevingen, maar weer een stukje verwerken van een groot verlies.
BeantwoordenVerwijderen