Meestal maken we
na het ontbijt op zondag een boswandeling. Vandaag niet. Tijdens ons weekendje
Landal begon ik te lezen in ‘Ze zeggen dat het overgaat’. Daarna geen letter
meer gelezen. Geen tijd. Altijd druk. Vandaag het boek uit. Dat is mijn
streven.
‘Ik denk het
niet.’
‘Maar ik wil televisie
kijken.’
‘En ik wil lezen.
Zonder die irritante stemmetjes.’
‘Mag ik dan op de
Wii?’
‘Zonder geluid.’
Ik lees verder.
Loes zit op een bankje.
‘Komt er nu geluid
uit die afstandsbediening?’
‘Dat heet een
controller, pap.’
‘Een sprekende
afstandsbediening?’
‘Dat geluid kan ik
niet afzetten.’
Ik geef het op,
maar ik blijf wel beneden zitten. Ik ga niet op mijn vrije zondag aan mijn
bureau zitten. Het is geen werk. Ik stoor mij aan het geluid van het spelletje.
Een computerstemmetje dat steeds zegt dat Loes het geweldig doet. Op mijn werk
zit ik in een zogenaamde kantoortuin. Ik kan me goed afsluiten voor collega’s.
Voor mijn kinderen vind ik lastig.
Het boek vind ik
interessant. Rouwperiode is volgens de schrijvers geen handige term. Suggereert
dat er een einde is aan rouw. Alsof ik terug zou kunnen keren in mijn leven
zoals het was, voordat Guusje overleed.
Een jaar geleden
betrad ik de wereld van kinderen met kanker. Zeven maanden later de wereld van
overleden kinderen. Het zijn werelden die je nooit meer verlaat. Guusjes kanker
en haar dood zijn onderdeel van mijn leven. Steeds zullen ze om aandacht
vragen. Een continu proces met een open einde.
Rouw is geen
tijdelijke periode waarna je weer teruggaat tot de orde van de dag. Leven zonder
Guusje is een uitdaging: de balans vinden tussen missen en doorgaan. Integreren
van die twee in mijn eigen persoon.
’s Middags naar
Berry en Mieke. Ze zijn met kerst verhuisd. Voor de eerste keer gaan we op
bezoek in hun nieuwe huis. Mieke is jarig. Het is druk. We praten over Guusje.
Over vorig jaar. Ook de andere kinderen komen voorbij. Kijken naar vandaag en
naar hun toekomst. Missen en doorgaan komen samen in de gesprekken. Voor mij
voelt het goed. De juiste balans.
Na het avondeten
maak ik een boswandeling. Alleen. Veel in gedachten bij vorig jaar. Mijn
dwaaltocht door het AMC. Yvonne en ik hebben het er vaak over gehad. Ik was de
weg kwijt. Niet alleen figuurlijk. Ook letterlijk. Later die avond een gesprek
met artsen. De eerste bevindingen. Ons leven was niet meer van ons. Hoe voelde
ons leven dan?
Ineens woedt er
orkaankracht
op de open zee
we dansen als een
speelbal op de golven mee
en ik zou je
willen redden
maar de zee heeft
overmacht
(uit: Guus Meeuwis – Haven in zicht)
Zoals ik op Facebook al zei:
BeantwoordenVerwijderenHet rouwen gaat nooit over. Vandaag heb ik veel aan jullie en aan KanjerGuusje gedacht, hierover onderstaand gedicht:
Er zit een traan in mijn oog,
stiekem, niemand die hem ziet.
Niet een traan van blijdschap,
maar een traan van stil verdriet.
Die traan in mijn oog,
rolt inmiddels over mijn wang.
Ik kan hem niet meer stoppen,
hij gaat zijn eigen gang.
Er rolde een traan over mijn wang,
hij kwam op de grond terecht.
Een traan van stil verdriet,
die voor mij zoveel zegt.
Er rolde een traan
ik heb hem niet gestoord,
omdat je met een traan,
soms zoveel meer zegt als één enkel woord
Wat een prachtig gedicht Wilma, rouwen gaat nooit maar dan ook nooit over ook niet na 10 jaar! Die traan in mijn oog welt soms weer spontaan op en valt niet te stoppen.
VerwijderenAnita.
Inderdaad en heel mooi gedicht
Verwijderenen nee rouwen gaat nooit over
ook bij komen soms de tranen spontaan..en laat ze maar stromen!!
Sterkte voor een ieder die in verdriet leeft
Ik geloof ook niet dat het ooit overgaat Lowie. Mijn opa is nu 20 jaar dood, mijn vriendin al bijna 16 jaar. Maar ik denk nog elke dag aan ze, mis ze nog elke dag. Het verlies van mijn vader is nog "vers", toch merk ik dat sommige mensen verwachten dat ik wel klaar ben met het verdriet. Integendeel, het lijkt soms zelfs erger te worden!
BeantwoordenVerwijderenHet gaat niet meer over, maar dat moet je ook niet willen. Zolang we rouwen, verdriet hebben om wat er niet meer is, zijn we in ieder geval niet vergeten en koesteren we de herinneringen.
Ik moet er niet aan denken ooit tot een besef te komen dat ik mijn vader, mijn opa, Marjolein niet meer mis. Is "missen" niet gewoon "houden van"?! Ook al is Guusje niet meer lijfelijk aanwezig, het houden van is nooit gestopt. Het is misschien zelfs meer geworden, in de vorm van missen en herinneren.
Blijf je gevoelens voor Guusje koesteren, ze laten je zien hoe vreselijk veel je van haar houdt.
knuffel uit Boxtel,
Dominique
x
Lieve familie van Gorp,
BeantwoordenVerwijderenPrachtig geschreven blog vol emotie. Het missen van jullie dochter, zus en zusje is voelbaar. En dat van deze afstand. Dat is een compliment. Dat betekent dat je het enorm duidelijk kan schrijven. Moeilijke woorden. Oprechte zinnen. Echte liefde voor jullie kind. Liefde wat altijd blijft. Het verdwijnt niet. Misschien word het zelfs sterker. Je kan zo mooi schrijven.
Een jaar geleden belanden jullie in een verschrikkelijke hel. De hel genaamd kinderkanker en de fratsen van kinderkanker. Een heel moeilijke periode. Een heel moeilijke einde. Maar met een enorm sterke en dappere dochter. Sterke en dappere ouders, broers, zussen en zusje. Ondanks groot verdriet.
Missen gaat nooit over. Het is inderdaad een balans vinden. Maar dat is ontzettend moeilijk. Ondanks dat doen jullie het super. Er is geen sluitend einde. Het einde zal altijd open blijven. Lieve Guusje in jullie hoofd, hart en handen. Zo'n jong meisje. Zo'n moeilijke grote ziekte. Het is oneerlijk. Maar je kan het allemaal zo goed verwoorden, Lowie.
Ik heb erg veel aan je blog in deze periode. Ook overigens voor de periode waar ik nu inzit met een bekende. Zoals je weet. Het geeft hoop en kracht. Ik vind het fijn om te lezen. Enorme onzekerheid. Ondanks dat ze zeggen dat het voor de zekerheid is. Behoorlijke angst, als je andere getallen hoort. Behandelingen meer dan ze eerst zeiden. Zoals ze zeiden: allemaal voor de zekerheid. Maar toch maakt het zo onzeker. En dan zie ik je blog, Lowie. Je blog geeft toch een beetje hoop. Het gevoel dat iemand meeleeft. Het gevoel dat iemand het wel begrijpt. Niemand, op welke leeftijd dan ook, hoort deze ziekte te krijgen. Guusje heeft het gedragen. Diep respect heb ik voor haar en voor jullie.
Heel veel sterkte, lief, moedig gezin.
Ik denk aan jullie.
Liefs uit het Noorden,
S
Ik heb een tip voor een prachtig lied. Je vind het op Youtube. Het is van Steve Balsamo en het heet Immortal.
BeantwoordenVerwijderenIf you remember me, I am immortal. En zo is het ook naar mijn gevoel. Guusje blijft altijd in jullie gedachten!
Xxx Monique
Lieve Lowie..Yvonne en de kinderen
BeantwoordenVerwijderenHad gisteren al willen reageren{want soms komt er ineens iets in me op..moet het dan meten opschrijven..want net zoals nu..weet ik het dus niet meer...maar kreeg steeds ERROR.foutmelding..helaas
Alles is ook nu weer/nog steeds zo herkenbaar voor mij,en dan voelt het goed..dat er mensen zijn die hetzelfde denken en voelen..en nee het is niet raar..om alles van vorig jaar weer terug te beleven..Jullie wereld stortte toen helemaal in..stond op z'n kop..leven tussen hoop en vrees..wat jullie allemaal moedig hebben doorstaan..ook jullie kanjer..koester kind GUUSJE..weer Respect voor jullie allen..en ook ik zou er niet aan moeten denken..dat we het Nooit meer over onze overleden dierbaren zouden hebben..hun naam nooit meer noemen..nee gelukkig denk en praat ik ook nog vaak en veel over hun..en dat voelt Goed..al merk ik wel..dat het nu na bijna 14 maanden er mensen zijn..die het er eigenlijk liever niet meer over willen hebben..en denken het moet nu maar over zijn..ga maar gewoon door..maar je kunt niet gewoon door gaan...want je mist een dierbare...maar ook mensen die het wel begrijpen..en daar krijg je veel steun..begrip..en waardering van...terwijl het juist voor mij nu steeds harder binnen komt..het gemis..het verdriet..de lege plek.
Maar weet zeker dat we kracht krijgen van boven..ook jullie Guusje helpt jullie hierbij..en zal nog steeds overal aanwezig zijn..soms in de kleinste dingen zul je dat gaan merken..
Veel kracht en sterkte allemaal
Liefs en een dikke knuffel van Dineke!!
Mooi geschreven weer... Inderdaad Aan rouw komt geen einde Degene die dat beweert heeft zelf nog geen dierbare verloren denk ik zomaar Sterkte voor nu en later Groetjes een trouwe bloglezer Marika
BeantwoordenVerwijderenwat prachtig en zo zielig veel medelijden:)
BeantwoordenVerwijderenBeste Lowie, ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Troostende woorden vallen in het niet bij jullie grote verlies.
BeantwoordenVerwijderenWat er wel steeds door me heen schiet als ik jouw blog lees is: 'zij maakt het verschil' Volgens mij is het de titel van een liedje van de poema's. Want er zijn helaas-helaas veel kinderen met een levensbedreigende ziekte. Maar door jouw blog en tweets raakt Guusje nog steeds heel veel hartjes....
Net nog: dan lees ik dat Mattel met Barbies komt zonder haar. Met pruiken en hoofddoekjes erbij. Speciaal voor kindertjes met kanker. En dan denk ik tegelijkertijd aan Guusje.
Haar leven was niet zo lang als jullie hadden gewenst maar volgens mij weet bijna iedereen wie KanjerGuusje is. En ondanks jullie grote verdriet hoop ik dat dat een kleine steun voor jullie kan zijn.
Groeten vanaf de kust, Inge
Beste Lowie,
BeantwoordenVerwijderenOp 31 oktober ontdekte ik je blog. Via facebook. In die paar dagen heb tot aan het overlijden van Guusje alles gelezen. Sindsdien is er geen dag meer voorbij gegaan dat ik niet aan jullie dacht. En aan Guusje. Nog steeds lees ik dagelijks je blog en bewonder ik je prachtige manier van schrijven. Op 9 februari ging ik de Bruna in om vooral alleen naar boeken te kijken en niet meteen 1 te kopen. Die gedachte was nog niet uit mijn hoofd en ik zag stapels boeken liggen van Kanjer Guusje. Zonder na te denken dus een exemplaar gekocht. Wat een prachtig moedig meisje, en wat een indruk hebben jullie achterlaten. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen ! Ik heb diep respect voor jullie. Heel veel Liefs van Jantine
Nee rouwen gaat nooit over ook over 20 jaar rouw je om je kleine blonde meisje... Er zijn mensen die vinden dat je maar een jaar mag rouwen dan moet het over zijn.. het gemis dat vergeten ze. Rouwen hoort bij je kind verliezen je leven lang in verschillende stadiums.
BeantwoordenVerwijderen