Het voelt zoals ik
gisteren beschreef. Balanceren tussen doorgaan en terugkijken. Doorgaan in de
praktische werkelijkheid van vandaag. Terugkijken naar de gebeurtenissen op
dezelfde dag een jaar geleden. Het is overigens niet gewoon terugblikken. In
gedachten komen soms emoties boven. Ik heb het idee dat het me aardig lukt om
een evenwicht te vinden tussen 2 april vandaag en 2 april een jaar terug.
Het is druk met
e-mails, tweets en facebookberichten. Ik heb er weinig tijd voor. Mijn werk
eist focus. Wel pak ik om half 9 ’s avonds mijn tas in: KanjerKetting, poppen
van Chemo-Kasper en Radio Robbie, portacath en boeken KanjerGuusje. Ik ben
gevraagd een lezing te verzorgen voor EHBO-vereniging Damiaan. Het is druk in
de zaal. Ik vertel over de wereld van kinderen met kanker. Een voor
buitenstaanders onbekende wereld.
Iemand vroeg me
laatst waarom ik steeds de term ‘wereld’ gebruik. Ik zal proberen het uit te
leggen. Toen Yvonne en ik een jaar geleden verbleven in het Emma
Kinderziekenhuis, hadden we contact met mensen thuis. Iedereen wilde ons
helpen. Toch ervoeren we onbegrip. Wederzijds. We begrepen elkaars situatie
niet. Yvonne en ik waren terecht gekomen op een onbekende planeet. De wereld
van kinderen met kanker. Een voor ons nieuwe wereld. Later gebeurde het opnieuw.
Toen Guusje overleed. Weer een ander planeet. Weer een nieuwe wereld. De wereld
van het overleden kind. Door praten kunnen we het onbegrip doorbreken. Lukt
natuurlijk nooit helemaal. Denk maar terug aan mijn eigen ‘ik’. Ik was vaak vol
onbegrip en niet altijd bereid me te verdiepen in de situatie van anderen. Soms
denk ik wel eens, wanneer ik kritiek heb op anderen: de pot verwijt de ketel
dat hij zwart zit. Heel zwart soms.
’s Avonds laat
constateer ik dat mijn mailbox uitpuilt. Geen tijd om ze te beantwoorden. Wel een
fijn gevoel: medeleven. Het voelt zo
goed.
Je omschrijft het mooi en goed een andere wereld! Het is ook zo gewoon de waarheid. Fijn dat Anton goede begeleiding krijgt. Ook ik ben weer opnieuw begonnen in je boek en moet me dwingen niet een dag verder te lezen. Wat een moeilijke strijd voerden jullie, vooral oneerlijk! Ik denk aan jullie...
BeantwoordenVerwijderenLiefs....
Iedere dag lees ik trouw jouw weblog over Kanjerguusje. Je beschrijft jullie verhaal rondom de ziekte en het overlijden van Guusje zo treffend, mooi en recht uit je hart. Ik zou bijna voorstellen laat het boek over kanjerguusje verfilmen. Ik denk echt dat het volle bioscoopzalen zal trekken.
BeantwoordenVerwijderenWe leven allemaal in verschillende werelden. Een beetje begrip doet grenzen vervagen en klaart de lucht...
BeantwoordenVerwijderenParallelle werelden.. moest er ook aan denken toen ik het boek van Joseph Oubelkas las (via jouw blog leren 'kennen'), moest dan ook vaak terugdenken aan jou/jullie.
BeantwoordenVerwijderenAnton is in goede handen, denk ik. Mijn Oudste durfde het niet aan, helaas.
Wat vliegt een jaar voorbij. Het lijkt voor jullie nog maar de dag van gisteren. Er is in dit ene jaar zo veel gebeurd, eigenlijk te veel. Jullie hebben het nodige voor de kiezen gehad, vanaf dag 1 tot het overlijden van Guusje. En nog steeds op zoek naar een balans tussen de tijd met en de tijd zonder Guusje. Het was afgelopen februari 13 jaar geleden dat ons neefje overleed. Overleden tijdens de geboort, maar het lijkt ook nog maar de dag van gister dat het gebeurde. Ook hij zit nog steeds in ons hart en onze gedachten. Dus ook wij hebben het van heel dicht bij meegemaakt wat het met je doet als een kind overlijd.
BeantwoordenVerwijderenHet zal voor jullie, denk ik, een jaar worden met bergen en dalen. Het is ook nog maar zo kort geleden. Ik weet zeker dat jullie blonde meisje over jullie waakt en trots is op alles wat er bereikt is en nog bereikt gaat worden. Stichting Kanjer Guusje houdt jullie meisje in ere.
Wat gaat de tijd toch snel. Ik lees zo vaak mogelijk je blog! Ik denk wel, dat je niet iedere dag moet denken aan: wat deed ik vorig jaar op deze datum? Op die manier blijf je in die gebeurtenissen hangen, wat niet de bedoeling is. Je moet vooruitkijken, met mooie herrineringen van guusje in jullie hart. Tenminste, dat is hoe ik er naar kijk. Maar zoals jijzelf al zegt, jullie zitten in een andere wereld. Dus misschien begrijp ik er helemaal niets van!
BeantwoordenVerwijderenje kunt het verleden niet veranderen maar wel je kijk erop.
VerwijderenHet herbeleven van alle ingrijpende gebeurtenissen houden de gedachte levend. Op het moment dat je in de rollercoaster zit heb je geen tijd om te beseffen wat er gebeurd en word je geleefd, later komt pas het besef maar nu met de keiharde waarheid dat Guusje er niet meer is.
Maar iedereen gaat met zijn of haar rouw om zoals hem of haar het beste voelt/lijkt Er is denk ik niet iets goeds of iets slecht als het vanuit je hart komt
Goed om te lezen dat Lowie het evenwicht goed heeft tussen 2 april nu en twee april vorig jaar. het zijn ervaringen waar een rouwende ouder niet omheen kan. Fijn dat hij de balans in orde heeft!
BeantwoordenVerwijderenIk weet eigenlijk niet goed wat te zeggen,echter ik kan 1 ding wel zeggen,ik heb nog nooit mensen in mijn hart gesloten zonder ze ooit gezien te hebben,er is een uitzondering.....jullie gezin....en ik weet zeker dat ik niet de enigste ben,als je ooit zou stoppen met het blog,dan zou ik jullie echt heel erg gaan missen,nogmaals ik denk niet dat er nog iemand rondloopt die zo getalenteerd schrijven kan,het is alsof de lezer echt deel uitmaakt van jullie gezin,ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik ook daadwerkelijk de emoties meebeleef,soms spreekt er pijn uit de manier waarop je schrijft,ik voel dan ook die pijn,soms schrijf je gebeurtenissen die leuk zijn,dat ontlokt bij mij dan ook een lach,het boek is net als dit blog,het is niet alleen maar meeLEZEN,het is meeLEVEN,heel erg bijzonder.....
BeantwoordenVerwijderen