De hele dag op
kantoor. Om half 7 weer de auto in. Op weg naar huis krijg ik Tristan aan de
telefoon. Hij doet eindexamen en heeft KanjerGuusje gelezen voor Nederlands.
Hij heeft een aantal vragen gemaild. Goede vragen. Daarom wil ik hem graag
helpen. Tijdens het interview dringt tot me door: het is bijna een jaar
geleden. Het lijkt korter.
Na het eten even
bankhangen. Dan komt Mieke binnen. Ze komt praten over volgende week. Dan geef
ik een lezing bij de EHBO-vereniging. Mieke is haar zus verloren. Al pratend
vinden we elkaar: geen teken van medeleven is het ergst. Zo heeft Mieke het ook
ervaren.
De afgelopen tijd
ontvang ik e-mails van mensen die aangeven dat ze bang zijn om iets verkeerd te
zeggen. Ik kan het me voorstellen, maar waarom die angst. Liever een blunder
dan zwijgen. Een verkeerde opmerking is een opening voor een gesprek. Zwijgen
niet. Geen zin om te praten. Geen probleem. Ik denk nog vaak aan die lieve oude
dame in de winkel. Guusje was enkele weken dood. De dame pakte mijn arm en zei:
‘Sterkte. Ik leef met je mee.’ Ze gaf me warmte. Een teken van medeleven. Ik kende
haar niet, maar het deed me zo goed.
Lieve Lowie, Yvonne en kinderen,
BeantwoordenVerwijderenGeen medeleven krijgen of het gevoel hebben niet gehoord te worden. Het is vreselijk en ik herken het ook wel. Dan wel met een ander persoon en misschien in een ietwat andere context. Maar je begrijpt wat ik bedoel. Het kleine beetje steun dat je kan krijgen, kan je zo erg verder helpen. Is zo nodig. Ook voor Janneke, Lisa, Hans, Anton en Loes. Voor jullie allemaal. Begrip en steun. Medeleven en een gesprek. Zwijgend, kan je namelijk ook woorden duidelijk maken. Volledige stilte of het gevoel te hebben genegeerd of niet echt begrepen te worden doet pijn. Dat maakt het niet gemakkelijker.
Je laat met de blog merken dat wij met jullie mogen meeleven. Dat vind ik nog steeds erg bijzonder. Niet iedere ouder die een kind verliest, zet het openbaar op internet om anderen informatie te geven, van je af te schrijven en het zo met de wereld te delen. Dat vind ik sterk en bijzonder en dat zegt veel over jullie allemaal. Ook over je kinderen, Lowie. Ik denk dat het sterke, lieve kinderen zijn met het art op de juiste plaats. Net als jij en Yvonne.
Steun is hard nodig. Voor jullie allemaal. Een gebaar kan al veel doen. Een bericht schrijven, een kaartje of een bloemetje sturen, een facebookbericht plaatsen of een mail sturen. Het dot je goed, Lowie. Dat merk ik. Blij met ieder bericht. In welke vorm dan ook. Een kind, zusje of zus missen is niet niets, jullie gaan er als gezin erg goed mee om. Ondanks (veel) verdriet. Ondanks gemis. Ondanks pijn.
Guusje was en is een kanjer. Vergeet niet dat jullie ook geweldige kanjers zijn. Allemaal. Stuk voor stuk. Veel mensen zijn trots op jullie. Veel mensen leven mee.
En jullie leven verder, ondanks dat het leven ook vaak stil staat en dat mag, dat is normaal en logisch, met lieve Guusje in jullie hart.
Een fijne nacht en ik denk aan jullie,
S
Mag ik me hier volledig bij aansluiten. Mooi gezegd S!
Verwijderenlees elke dag je blog weer en sta er van versteld, hoe jullie als gezin de draad weer proberen op te pakken. wat je gisteren al typte Onze Guusje Ze moest eens weten,helaas kan ze dit niet meer. maar ze heeft nu wel bijna heel nederland als familie en jullie ook. en dat moet ook heel wat waard zijn.
BeantwoordenVerwijderenbeste lowie in mij ogen ben je een top man.
voor wat je allemaal wilt,en gaat doen voor kinderen en nabestaande.
zet hem op kanjers!
Denk aan jullie...
BeantwoordenVerwijderenLiefs Aafke
Lieverds,
BeantwoordenVerwijderenOnrecht. Ja, ook daarin herkenning. Alsof het nog niet genoeg is. Jullie rugzak niet al overloopt.
Ook hier in gedachten bij jullie. Elke dag al zo geweest, beetje meer in deze dagen.
Dikke kus voor allen!
Jolanda
Lieve Lowie,
BeantwoordenVerwijderenBijna een jaar geleden, wat een herinneringen aan jullie Guusje en aan die tijd. Erg herkenbaar voor mij, heb het elk jaar weer. Sterkte deze dagen, denk aan jullie!
Beste Lowie, Yvonne en kinderen.
BeantwoordenVerwijderenIk ben zelf zo slecht met social media, kom niet verder dan internet en zelden hyves. Mijn oudste dochter maakte me attent op Guusje, ben de blog gaan volgen en heb haar boek kado gekregen. Het boek ligt op mijn nachtkastje en blijft daar. Ik kan het niet in de boekenkast zetten, er mag geen glas drinken op staan, wat bij andere boeken nog wel eens het geval is, er komen geen ezelsoren in. Vele tranen vergoten bij het lezen, wat een dapper meisje. Het boek heeft een eigen plaatsje gekregen, sprekende ogen kijken me (ons) steeds weer aan. Met onze jongste dochter (9 jaar) de foto van de kanjerketting bestudeerd; "mam, ik vind 1 prikje al zo eng, wat is dat meisje moedig geweest". Zo weeft Guusje hier onzichtbare draden, ze stimuleert ons te praten over gevoelens, angsten, doodgaan en over kanjerkettingen met onze kinderen. Ze geeft een kijk in haar gevoelsleven en dat van haar familie, bruikbaar voor gesprekken in mijn klas op de basisschool (waar wij ook in het verleden 2 kinderen verloren)en ze zet aan tot verwerking van of omgaan met eigen ervaringen en verdriet wat betreft verlies en ze geeft nog zoveel meer wat in woorden bijna niet uit te drukken is. Dank daarvoor, dank voor het boek, het delen van jullie kind en zusje.
Iedere ochtend weer naar je blog, blijf het volgen...
We denken aan jullie.
Wederom: kippenvel....
BeantwoordenVerwijderenEn een warme groet voor de dappere mama!
Jaren geleden overleed het broertje van een meisje wat bij mijn zoon in de klas zat. We kenden elkaar allen van het schoolplein maar ik vond het belangrijk om te laten weten dat ik er voor haar was. Ik ging naar de uitvaart en stuurde een kaartje en de eerste keer dat ze weer op het schoolplein kwam ben ik naar haar toegelopen en heb gezegd dat ik niet wist wat ik moest zeggen maar dat ik brede schouders heb. Nu 12 jaar later zijn we nog steeds vriendinnen. Drinken we iedere week koffie (de kinderen zijn al lang van de basisschool af) en delen we lief en leed. Haar zoon wordt door ons niet vergeten. Hij komt geregeld in de gesprekken voor en ook zijn verjaardag en sterfdag wordt niet vergeten. Ik wens jullie dan ook heel veel sterkte en kracht toe om om te kunnen gaan met de onwetendheid van mensen.
BeantwoordenVerwijderenGek eigenlijk... Dat mensen niet mee durven te leven...
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat je nog vaak die hand op je arm mag voelen(op welke manier dan ook). Dat is waar 't omgaat Een beetje medeleven van en met elkaar!
gr Marika
Ben nu bezig met het lezen van je boek. Heb bewondering voor jullie kracht en doorzettingsvermogen elke dag weer!
BeantwoordenVerwijderenbeste lowie
BeantwoordenVerwijderenmischien een rare vraag maar bij mijn dochtertje in de peuterspeelzaal zit een jongetje waarvan die moeder ernstig ziek is en niet meer beter zal worden ze heeft ook kanker. dit hebben ze pas te horen gekregen! heb haar 2x een kaartje gestuurd om te zeggen dat we aan hub denken maar wil nog zo graag iets meer doen maar wat? waar hadden jullie echt iets aan? ik ken hun verder niet persoonlijk alleen van de peuterspeelzaal. maar als ik dat jongetje zie dan breekt mijn hart en denk ik er staat jou in je jonge leven nog heel wat te wachten wat je nu nog niet weet! mischien heb jij voor mij een tip waar ik iets mee kan. groetjes
In juni heb ik een blogbericht geschreven dat hierover gaat http://guusje-lowie.blogspot.com/2011/06/bel-maar-als-je-hulp-nodig-hebt.html
VerwijderenIk denk aan jullie elke dag weer.....al die flashbacks die nu weer komen....jullie zijn zo dapper!
BeantwoordenVerwijderenLiefs..
Beste Lowie en Yvonne,
BeantwoordenVerwijderenHet is zo herkenbaar wat er beschreven staat in je blog, ik lees het dagelijks.
Wij hebben in 2006 een dochter verloren en missen haar nog dagelijks, het zal niet over gaan ook denk ik.
De kanjerketting hebben wij niet mee gemaakt. Het stond nog in de kinderschoenen, wij hebben toen wel vragenformulieren erover ingevuld. Ik vind het een mooi iets.
Afgelopen zaterdag was me andere dochter ( het tweelingzusje ) te zien in de BZT show. Haar wens was een beeldje van haar tweelingzusje, het is zo'n mooi beeldje geworden en ze is er erg blij mee. Ook bij haar is het gemis nog dagelijks voelbaar.
Ik blijf je blog volgen.
Karin
Beste Karin,
VerwijderenWat toevallig, ik lees deze blog nu ook een tijdje, maar heb nog nooit gereageerd. Ik was echter bij de opnamen van de BZT Show afgelopen vrijdag, en had uw dochter eerder al eens gezien bij de screening. Wat had ze een prachtige wens en wat was het beeldje mooi geworden. Ook achter de schermen konden veel mensen het niet droog houden. Ook jullie heel veel sterkte gewenst, ik kan me niet voorstellen hoe het is om je dochter en zusje al zoveel jaren te moeten missen. Sterkte!
Mijn zoon zat ook in de Bzt show vrijdag en ook wij werden geraakt door de wens van uw dochter. Prachtig beeldje is het geworden. Mede door het boek van Lowie en zijn blog hebben wij net als veel anderen nu een klein beetje een beeld gekregen van de wereld van een kind met kanker en z'n naaste omgeving, ouders en brusjes. Ik wens u veel sterkte toe.
VerwijderenWoensdag 29 februari benefietdiner die avond boek gekocht en diezelfde week op vrijdag gaan lezen zondag had ik het al uit . Poeh wat heftig bleef nog dagen hangen met een vriendin meegegeven en die had hetzelfde gevoel . Ongelooflijk hoe sterk zij was maar ook jullie als familie hoe jullie ermee omgaan .
BeantwoordenVerwijderenBeste Lowie,
BeantwoordenVerwijderenAfgelopen dagen ben ik met een regelmatig terugkerende brok in mijn keel je blog aan het lezen geweest. Kippenvel, omdat je zo treffend, integer en liefdevol kunt schrijven. De pijn die je voelt stuitert zo bij mij naar binnen, kippenvel. Wat een absoluut drama als het ergste wat je als ouder kunt overkomen, ook daar voor je neus staat om het liefste wat je hebt, je kind, weg te komen halen.
Het kwam hard bij mij binnen. Misschien wel omdat we een aantal weken geleden en al eerder in onze directe vriendenkring, mee hebben gemaakt dat er een kind door ziekte en door ongeluk, uit ons midden werd weggerukt.
De eerste betrof Kevin, zijn zusje zat bij mijn dochter op het koor en ook Kevin was er tot het moment dat hij ziek werd, lid van. Ook Puck (geluk voor Puck) haar broertje zit weer bij onze zoon op schermen...het komt allemaal erg dichtbij, zowel voor ons als voor onze kinderen. en dan..kom ik via Kevin-held, bij jouw blog terecht...
Wat wil ik eigenlijk zeggen...ik weet het niet zo goed. Ik weet alleen dat ik alle respect van de wereld voor jullie heb. Dat ik me niet kan voorstellen hoe jullie je moeten voelen, maar dat ik enorme bewondering heb voor de kracht van jullie als gezin. Van jullie mogelijkheid om te incasseren en van een situatie het beste te maken. Ik hoop Lowie, dat jullie elkaar kunnen blijven sterken, er voor elkaar kunnen blijven zijn, ondanks dat het waarschijnlijk enorm moeilijk kan zijn. Ik heb zojuist je boek via Bol.com besteld omdat ik hoop dat we op deze manier ook ons kleine steentje kunnen bijdragen. Ik wens jullie veel liefde, veel warmte, veel vriendschap toe en jullie mogen echt, echt, echt trots zijn op elkaar en op Guusje.
Beste familie van Gorp,
BeantwoordenVerwijderenIk denk vaak aan jullie, maar zal, nu het bijna een jaar geleden is
dat jullie te horen kregen dat Guusje ernstig ziek was, zeker bij jullie zijn.
Knuffel voor jullie allemaal
Hallo Lowie en Yvonne,
BeantwoordenVerwijderenToen je wat lauw-loene reageerde op de 22 kinderen, die door het busongeluk overleden met de mededeling, dat de dood zinloos was, kreeg ik een wat nare smaak in mijn mond.
22 Kinderen, zomaar uit het leven weggerukt na een mooie vakantie....
Ieder mens wordt geboren om uiteindelijk dood te gaan, inherent aan het leven.
Toen ik 2 jaar was, kreeg ik een zusje, wat overleed na 12 dagen en hoe jong ik toen ook was, herinner ik me de beelden. Toen ik 3 jaar was, kreeg ik een broertje, wat overleed na 9 maanden, ook hiervan nog steeds beelden, heel traumatisch, omdat mijn moeder heel boos was, toen ik als peuter op de rand van het bedje ging staan: hij sliep immers lekker...
Wat ik mis in jouw blog is de zorg voor jouw kinderen...
Je kunt inderdaad niet in hun hoofden kijken, maar ik heb het gevoel, dat jij vooral jouw pijn kwijt wilt in signeren en spreekbeurten houden.
Zoals je het beschrijft, lijkt het een verplichting, dat jouw kinderen het hartje moeten dragen met de as van Guusje en ik krijg het nog benauwder, dat jouw kinderen een sleutelhanger krijgen met een fotootje van Guusje.
Een vorm van "moeten"...
Mogen jouw kinderen zelf kiezen, hoe ze de dood van hun zusje verwerken?
Sta je open voor hun gevoel om hiermee om te gaan of telt alleen het gevoel van jou en Yvonne als maatstaf...
Ik ben wat ouder en mijn levenseinde komt in zicht, iets wat mijn kinderen zorgen baart, maar nogmaals dood is inherent aan leven.
Is de dood zinloos of is het leven zinloos?
Feit is, dat ieder mens dood gaat, hetzij vroeger, hetzij later....
Hetzij aan een ziekte, hetzij aan een ongeluk en het meest positieve geval, aan ouderdom.
Maar hoe je het ook draait of keert: een mens gaat dood!
Wat is dan de essentie van leven?
Hier laat ik het bij!
Groet Lily
Hallo Lily,
VerwijderenJe schrijft: Ieder mens wordt geboren om uiteindelijk dood te gaan, inherent aan het leven.
Dat kan zo zijn, best mee eens als het gaat om een volledig gevuld en geleefd leven, maar hoe kun je daar over spreken als je het hebt over een kind?
En of Men. en Mevr. van Gorp openstaan voor de manier van verliesverwerking van hun kinderen?? Leest u het blog wel echt? er staan meerdere passages in waarin de kinderen praten over hun verdriet en waarin de ouders hun kinderen op allerlei manieren helpen om hun verdriet verwerken.
U schrijft meerdere malen dat " de dood nou eenmaal bij het leven hoort " JA dat klopt, dat weet ieder weldenkend mens. Neemt dat het verdriet weg? NEE
U verwijt Louie dat hij IN UW OGEN te "lauw-loene" heeft gereageerd op het nieuws rondom het bus ongeluk... ik denk dat dat uw interpretatie van het geheel is. Men. van Gorp weet inmiddels, net als zijn gezin heel goed hoe groot de impact is. Als iemand zich kan verplaatsen in ouders die hun kind hebben verloren dan is het de familie van Gorp!
Fijn dat u zich hebt neergelegd bij uw dood en dat u daar vrede mee heeft, maar gun aub ieder ander mens het om zich hier niet bij neer te leggen en hier WEL verdriet over te hebben op zijn eigen manier. Als u zich irriteert dan staat het u vrij om NIET te lezen!
De essentie van LEVEN: Genieten van een volledig en zinvol leven waarin betekenis wordt gegeven aan het eigen leven en dat van anderen!
Met vriendelijke groet,
Nancy
Alweer iemand die zich bemoeit met het rouwproces van een ander!
VerwijderenWaarom zijn er steeds weer mensen die op deze manier het kunnen reageren op dit blog "misbruiken"?
Lowie, ik heb diep respect voor de manier waarop jullie als gezin met dit immense verdriet proberen om te gaan.
Jolanda
Lily ga je lekker met jezelf bemoeien en laat iedereen het op zijn eigen mannier verwerken. Je mening wordt niet gevraagd.
BeantwoordenVerwijderenMaar Lily mag toch ook vertellen wat zij voelt? Dat doet iedereen hier. Haar mening wijkt af van het gemidelde maar ze blijft beleefd en stelt vragen. Haar berispen vanuit de zijlijn lijkt me ook een beetje zinloos. Door eerlijke discussie kom je altijd verder. Ik vind het dapper dat ze eerlijk is. En ik vind lowie en gezin sowieso heel dapper. Zij zijn in een levensechte nachtmerrie beland en doen er alles aan om er het beste van te maken. Letterlijk zo goed en kwaad als dat gaat.
BeantwoordenVerwijderenGoede bedoelingen, die zijn belangrijk.
Alle goeds voor iedereen!
Jolanda en alle anderen die zich tegen Lily keren.....is je mening geven misbruik maken van een blog? Ik denk het niet...als men een andere mening is toegedaan mag die toch ook gezegd worden,of mag je hier alleen reageren als je Lowie naar de mond praat? Ik dacht het niet....Ik denk dat meerdere lezers het idee hebben dat het vaak zo gaat zoals Lowie het wil,misschien onterecht,dat weet ik niet,maar in het schrijven komt het in elk geval zo over. Een ieder mag rouwen op zijn/haar manier,een ieder mag ook zijn/haar mening geven,als men maar beleefd blijft,en dat zijn hier toch alle die reageren,ik kan tenminste niemand op grofheid betrappen.Ik zelf het het idee dat Lowie door velen op een of ander voetstuk geplaatst word,omdat hij zijn kind kwijt is,maar elke dag raken mensen helaas een kind kwijt,dat is de ergste nachtmerrie,maar laten we wel met beide benen op de grond blijven en niemand verafgoden.....veel sterkte voor het gezin van Gorp,en veel begrip wens ik diegene toe die nu oordelen over mensen die een andere mening hebben.
BeantwoordenVerwijderen