Maandag 30 april 2012

‘Zullen we opstaan?’

‘Het is al half 11! Zo laat al.’

‘Zou je het nodig hebben gehad? Een keer uitslapen?’

Ik pak mijn telefoon. Ik zie dat er meer dan tien reacties zijn op mijn blogbericht van gisteren. De uitzending van De Reünie maakt veel los. Voor Guusjes overlijden reageerde ik zoals Rob Kamphues. Ik herinner me dat ik bij Veerle, een vriendin van Guusje, was. Haar broer Stan overleed enkele dagen na zijn geboorte. Er stond een foto van Stan met een kaarsje in de huiskamer. Ik snapte niet dat Veerles ouders dat deden. Waren herinneringen aan Stan alleen niet voldoende. Uit eigen ervaring weet ik nu dat foto’s en voorwerpen belangrijk kunnen zijn voor ouders van een overleden kind. Vijf kinderen heb ik fysiek bij me. Ze lopen hier rond. Ze praten. Ik hoor ze. Ik zie ze. Guusjes lichaam is niet meer aanwezig. Haar jas en slaapkamer zijn materiële herinneringen. Die koesteren we.

Het is Koninginnedag. Altijd de vlag uit. Vorig jaar niet. Toen zaten we vast aan Guusjes infuuspaal in het ziekenhuis. Ook dit jaar niet. Nederland viert feest. Wij denken aan Guusje. Vandaag is het precies een half jaar geleden dat ze wegvloog naar de andere werkelijkheid. Ze kon niet meer. Toch koos ze haar eigen moment. Was het omdat familieleden nog net even waren komen kijken? Of was het omdat ik even de kamer uit was? Wij zullen het nooit weten. Alleen Guusje.

Ook vandaag niet blijven hangen in onmogelijkheden, maar kiezen voor mogelijkheden. Geen zin om erop uit te gaan. Toch maar doen dus. Loes en Anton willen naar buurthuis Pannenhoef. Daar worden activiteiten georganiseerd voor kinderen. We ontmoeten er mensen die we lange tijd niet hebben gesproken. Zo komen we Jan en Wil tegen. Jan is ernstig ziek. Zijn vrouw Wil heeft een blog. Haar blog is mijn inspiratie. Zonder Wil was mijn blog er nooit geweest.

Jan loopt er tegenaan dat hij door zijn ziekte lichamelijk beperkt is. Dit frustreert hem. Hij kan niet meer simpelweg op zijn fiets stappen. Voor een boodschap naar het dorp. Een kerel van 50 in het lichaam van een 80 jarige. Toch wil hij er zoveel mogelijk op uit. Zo lang het nog kan. Onlangs hebben Wil en hij de mogelijkheid van euthanasie besproken met de huisarts. Makkelijk om over te praten, als het een ander betreft. Wat zal er in Jan zijn hoofd omgaan? Bespreken van zijn eigen moment om eruit te stappen. Nog meer bewust dan Guusje zijn eigen moment kiezen. Ook dat is kiezen voor mogelijkheden, maar dan wel in een wereld van onmogelijkheden.

Tijdens het avondeten stel ik voor om naar de film te gaan. Yvonne grijpt deze kans meteen aan. Ik weet welke film ze wil zien: The Hunger Games. Onze kinderen maken grappen. Dit is geen film voor papa. Ze weten het zeker: die gaat slapen. Janneke en Anton gaan mee naar de bioscoop. Ik merk dat onze jongste zoon de basisschool ontstijgt. Een vet coole film. Zijn woorden bij het verlaten van de zaal. En papa wat vond je ervan? Heb je eigenlijk geslapen? Alleen tijdens de reclameboodschappen vooraf. Complimentje voor de makers van de film.