Vandaag drink ik
tussendoor een kopje koffie met Noortje. Ze was mijn manager bij Avans
Hogeschool. Op 31 maart belde ik Noortje, nadat ik net gehoord had dat Guusje
een tumor had in haar linkerlong. Noortje nam meteen een belangrijke
beslissing: ze gaf me verlof tot aan de zomervakantie. ‘Een beslissing die ik
in een flits nam’, zegt ze vandaag. Hierdoor gaf Noortje mij de ruimte om me
volledig te focussen op Guusje. Meer kon er ook niet bij in de cocon waarin ik
leefde.
Hoe handel je als
een collega geconfronteerd wordt met een ernstig zieke partner of kind? Of
wanneer partner of kind overlijdt? Op dezelfde wijze als wanneer deze collega zich
tegen een boom rijdt. Dan ligt de collega letterlijk in de kreukels. Door de
mededeling van kanker bij Guusje op 31 maart lag ik ook in de kreukels, maar
dan figuurlijk. Sommige mensen herstellen redelijk snel. De meeste mensen
hebben tijd nodig om er weer bovenop te komen.
Aan het einde van
de middag ontvang ik een mailtje waaruit ik opmaak dat KanjerGuusje uitverkocht
raakt. Ik kijk op de website van Bruna.nl. Daar is het boek nog op voorraad.
Daarna bij Bol.com. Daar staat de levertijd op 2 tot 3 weken. Het wordt tijd om
serieus werk te gaan maken van de tweede druk.
Na het avondeten
rijden Yvonne en ik samen met Hans en Lisa naar het Moller. Dit is de
middelbare school. We hebben gesprekken met de mentoren. Hans heeft mooie
resultaten. Een toekomst vol mogelijkheden. Lisa heeft een rapport waarmee ze
blijft zitten. Toch maakt ze nog altijd kans om over te gaan. Hoop dat het haar
gaat lukken.
Lisa, als het niet kan zoals het moet dat moet het maar zoals het kan. Succes en sterkte, Marij
BeantwoordenVerwijderenIk vind je vergelijk van 'kreukels' bijzonder. Misschien kan je het inderdaad vergelijken? Ik heb geen kind verloren, wel een man die zich in de kreukels gereden heeft tegen een boom. Verlamd vanaf zijn nek vanaf zijn 27e. Waarschijnlijk doorloop je 'dezelfde stappen'? Acceptatie, verzet, verwerking en uiteindelijk rouw. Want ook al blijf je leven, je rouwt om wat je kwijt bent en nooit meer terug krijgt. En vanaf de rouw lijkt me het vergelijk ook meteen mank te gaan. Ik hoor het manlief nog zeggen, ik kan nog steeds genieten van het leven ook al is het met een beperking, Guusje nooit meer. Zelfs haar kind zijn is haar het laatste jaar afgenomen. Ja, hij hoort met tranen mijn verhalen over Guusje aan. Zelf lezen kan hij niet. Waarom niet? Teveel onrecht en verdriet, is zijn antwoord en dat zegt een man die zelf ook heel veel heeft ingeleverd.
BeantwoordenVerwijderen@Hans: Goed van je dat je ondanks alles je zo hebt kunnen concentreren!
@Lisa: Dat jouw resultaten minder zijn en je mogelijk een jaar over moet doen is geen reden tot schaamte. Ieder verwerkt het verlies anders en ieder reageert anders.
Ik ben ervan overtuigd dat jullie beiden het uiterste overal hebben uitgehaald, het zegt niks over jullie verdriet of wel of niet je best doen. Verdriet verwerken is zo persoonlijk. Jullie zijn net als de andere brussen kanjers!
Met respect en liefs Diane X
Met wat jullie meegemaakt hebben is het bijzonder dat jullie het zo goed doen dus Lisa, mocht je het een jaartje over moeten doen dan heb je het dan in ieder geval makkelijker want je weet de stof al. Lowie, leuk dat ze het in het noorden ook zo goed oppakken en kom maar op met die tweede druk want er zijn nog genoeg mensen die het boek niet gelezen hebben en die zelfs nog niet van KanjerGuusje gehoord hebben.
BeantwoordenVerwijderenTijdens het ziek zijn en het overleiden wordt van ons Brussen veel gevraagd. Je hebt verdriet en je leben staat totaal op zijn kop. We moeten de weg zien de vinden in een nieuw leven, eerst een weg mwt veel zorgen en verdriet en daarna een weg in een leven zonder ons Zusje. Daarnaast wordt er vaak van je verwacht dat je 100% presteert op school. Voor ons bestaat er geen ziektewet, wij
BeantwoordenVerwijderenmoeten door. Hoe kun je 100% presteren met dit hrote verlues. We doen ons best op alle fronten en meer kunnen we niet doen. Toen mijn zus overleed ben ik ook blijven zitten. Leuk vond ik het in eerste instantie niet, maar het is goed gekomen. Een jaartje over doen na zo'n heftige situatie is in mjn ogen normaal. Je kan niet alles en dat maakt niet uit. Ik ben nu 30 jaar verder en ervaar het extra jaar als heel normaal. Nu staat mijn dochter in dezelfde schoenen. Zij heeft een half jaar geleden haar broertje verloren. Ze doet haar best, meer kan ik van haar verwachten. Ik hou er rekening mee dat het haar ook kan overkomen. Totaal niet erg.
Jullie zijn kanjers stuk voor stuk. Jullie kunnen een lach bij papa en mama op het gezicht toveren tussen al het verdriet door. Jullie leren ons weer genieten, door jullie leren we toch weer de mooie dingen van het leven zien. Dat zijn grootte dingen en daar mag je trots op zijn.
Lisa je bent een kanjer , je doet het waanzinnig goed. Het gaat je echt wel lukken, gewoon op de manier die bij jou past, want jij bent jij en daar mag je trots op zijn.
Veel liefs,
Een brus en een moeder
Hoop dat Lisa over kan, maar een jaartje overdoen is geen schande. Mooi dat het boek zoveel wordt gekocht!
BeantwoordenVerwijderenFijn dat het boek zo goed gaat.
BeantwoordenVerwijderenIk hoop ook dat Lisa over kan, niet gek dat het nu even minder gaat iedereen verwerkt het verlies van een geliefd iemand (in dit geval Guusje) op zijn of haar eigen manier. Fijn dat de kinderen ook op school hier de ruimte voor krijgen. Lisa je kan het daar ben ik van overtuigd ook s6 voor de alle andere kinderen natuurlijk.
Liefs Anouk
hoi lisa s6 hoor hoop dat het je toch gaat lukken ...liefs wilma
BeantwoordenVerwijderenIk had er ook last van, wilde hen eerst bij bol bestellen, nu maart bij de bruna gedaan, en nu all 2 uur aan het lezen .#respect
BeantwoordenVerwijderen