Ik denk vaak aan deze week
een jaar geleden. Waarom zo vaak? Dat vraag ik me af. Het antwoord komt van
Marleen, moeder van Pieter. Ook zij beleefde vorig jaar haar eerste week in de
wereld van kinderen met kanker. De gebeurtenissen overvielen haar zo dat ze er
nu wel stil bij moet staan.
Een jaar geleden lag
Guusje op de intensive care. Aan de beademing. Yvonne en ik mochten niet
blijven slapen. Bij binnenkomst op de intensive care was Guusje wakker. Ze kon
niet praten. Ze schreef letters in de lucht. Later kwam de verpleegkundige met
een letterbord. Guusje wees letters aan. Waar ben ik? Wat is er gebeurd? Waar
waren jullie?
Het overviel ons: kanker of misschien toch niet, intensive care, beademing, praten via een letterbord. Nooit eerder meegemaakt. Ons eigen kind. Onze Guusje.
Na de lunch gaan we naar
Waalwijk. Hans, Anton en Loes gaan mee. Ze hebben nieuwe kleren nodig. Jongens
zijn makkelijk en snel. Bij de kassa twee oud-leerlingen. Hoe gaat het met u?
Wat zeg ik dan? Dat het zusje van onze kinderen, die erbij staan, in oktober
overleden is aan kanker. Ik zie de schrik bij de vraagstelster. Ik praat door.
Ze geeft aan toch wel iets gehoord te hebben over KanjerGuusje.
Thuis haal ik nog enkele
boodschappen met Loes. We kopen samen een groot paasei voor mama. De dame in de
bakkerswinkel spreekt over een traditie. Ik koop inderdaad elk jaar een paasei
voor Yvonne. Toch ook vorig jaar, maar hoe had ik dat dan geregeld? Geen idee.
Ik kan het me niet meer herinneren. Hoe hard ik ook nadenk. Ik weet het niet.
Het kopen van een paasei is nooit een traumatische gebeurtenis.
’s Avonds hebben we een
feest van een vriend. Goed eten en live muziek door de jarige zelf. Gezellig. Maar
anders dan vroeger. Gezellig zonder Guusje.
Pasen viel vorig jaar op een andere datum, dus het is logisch dat je je dat nu niet herinnert, bovendien denk ik dat het paasei vorig jaar ook geen prioriteit voor je had. Logisch toch?
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat Yvonne geniet van het paasei. Mooie traditie!
Dat jij en Yvonne ieder op een andere manier rouwen is eigenlijk ook best logisch. Gelukkig proef ik aan je blogs dat jullie elkaar wel heel erg steunen. Dát is wat je allebei nodig hebt, steun en liefde van elkaar en van jullie gezin. Dat houdt jullie op de been. Jullie zijn een prachtgezin.
Knuffel uit Boxtel,
Dominique
Beste Lowie,
VerwijderenIk lees nu al ruim een half jaar je blog. Ik kan me jullie verdriet niet voorstellen, ik denk dat niemand dat kan die het niet heeft meegemaakt. Alleen al de gedachte aan het verliezen van een van mijn kinderen geeft me een knoop in mijn maag en stemt me intens verdrietig.
Ik vind het enorm sterk en bijzonder hoe jullie met het verdriet aan Guusje om gaan. Helaas heb ik het boek nog niet kunnen kopen. Elke keer als ik in een boekwinkel ben is het uitverkocht. Neemt niet weg dat ik op zoek blijf en het vast en zeker binnenkort kan lezen.
Wat een mooi en sterk meisje was Guusje. Wat zullen jullie trots op haar zijn! En ook op jullie andere kinderen, want wat knap dat zij met het verdriet van het verliezen van hun zusje kunnen omgaan. Helaas moet het, het is de realiteit.
Ik hoop dat jullie, ondanks het gemis en verdriet, fijne paasdagen hebben.
Veel liefs,
Mieke
pfffft.........Gezelige paasdagen zou ik zeggen, maar hoe moeten we dat dan doen zonder onze lieve meiden..........
BeantwoordenVerwijderenLaafje Joost
@Mieke: het boek is via internet ook verkrijgbaar, bij bol.com en bv de bruna. Bij de laatstgenoemde kun je er ook voor kiezen om het in de winkel af te halen , dan betaal je ook geen verzendkosten. Ik heb het boek afg vrijdag besteld, gister in huis en nu al op de helft. Ti's prachtig en je steunt de kanjerketting!
BeantwoordenVerwijderenGroet, Mariska
Lieve familie,
BeantwoordenVerwijderenIk heb jullie natuurlijk al fijne paasdagen gewenst. Maar wat lijkt mij dat moeilijk zonder jullie lieve dochter, zus en zusje. Wat lijkt me dat lastig om met deze dagen een goede balans te vinden. Ik begrijp jullie verdriet en verlangen naar haar ontzettend goed. Al zou ik het niet helemaal kunnen begrijpen, wel in hoge mate, maar ik ben niet dagelijks bij jullie. Het moet toch enorm zwaar zijn voor allemaal.
Ik hoop voor jullie dat het toch gezellig kan zijn en worden. Dat verdienen jullie zo met het kleine blonde meisje in jullie hoofd, hart en handen.
Bijna elke avond lees ik elke dag via je boek terug. Indrukwekkend. En Lowie, wat is de blog mooi aan het worden. Echt een Guusje blog.
Fijne 1e paasdag met jullie samen.
Liefs en knuffel,
S
Even geleden schreef ik een onbeduidende reactie op dit meeslepende blog, ovv mijn blogje. De volgende dag had ik 665 bezoekers. Ik schrok ervan, maar mooi dat je (Guusje) hiermee zoveel mensen bereikt. Moet een (schrale) troost zijn. x
BeantwoordenVerwijderendick