Donderdag 6 september 2012

Zingen voor Yvonne. Ze is jarig. Met alle kinderen op bed. Cadeautjes uitpakken. De kinderen hebben bakjes gekocht voor nootjes en chips. Ik een kilometerteller voor op haar fiets. En een ingelijste foto van onze kinderen. Deze gaat mee naar school. Voor op haar bureau.


’s Ochtends werk ik thuis. Gisteravond was ik te moe om de kamer te versieren. Daarom hang ik tussendoor slingers op. Daarna loop ik even naar de bakker voor taart. Tegen het einde van de ochtend vertrek ik naar een klant voor het geven van een presentatie.

Weer thuis merk ik dat het geen gewone verjaardag is. Afgezien van het uitpakken van de cadeautjes, zijn we geen enkel moment als gezin samen. Ook ’s avonds niet. Hans en Lisa gaan naar scouting. Janneke heeft een tentamen.

De verjaardag wordt niet ├Ęcht beleefd. Het ontbreken van Guusje overschaduwt het feestgevoel. Via berichtjes, kaarten en bloemen laten mensen ons weten: we leven mee. Dat voelt fijn. Op een verjaardag zonder Guusje.

Op Twitter lees ik dat ‘Over mijn lijk’ wordt uitgezonden. Deze serie volgt vijf ongeneeslijke zieke jongeren. Ik besluit meteen te gaan kijken. Integere televisie. Jonge mensen die positief willen zijn. Zo graag genieten van het leven. Het is ze niet gegund. Neem Jip. Hij wordt geopereerd. Een long wordt verwijderd. Dat is goed nieuws. Bizar om te horen. Neem Amber. Ze wil nog zoveel ondernemen. Ze overlijdt. 19 jaar. De kanker is te groot voor haar. Een gevoel van onrecht overvalt me.

Op Twitter vraagt iemand: ‘Kun jij daar naar kijken?’ Ik ga het niet uit de weg. Dat is ook niet nodig. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar ik vind het niet zwaar om naar ‘Over mijn lijk’ te kijken. Ik projecteer de gebeurtenissen wel vaak op Guusje. Met name de wil om te leven.

Janneke is pas na 10 uur thuis. Ik zag vandaag haar wiskundeboek liggen. Een enorme pil.
Ik: ‘Dat is niet voor mietjes. Nou moet er echt gestudeerd worden. Een boek van indrukwekkend formaat.’
Janneke: ‘Wiskunde is niet normaal. Dat boek heeft last van obesitas.’