Woensdag 13 juni 2012

Vroeg in de ochtend lees ik de reacties op mijn blogbericht van gisteren. Toen schreef ik over de documentaire ‘After Maeve’. Gemaakt over een echtpaar na de dood van hun dochter. De moeder had bedacht na een jaar klaar te moeten zijn met rouwen. Het was haar eigen idee. Zo keek ze oorspronkelijk tegen haar rouw aan. Na een jaar kwam ze erachter dat het zo niet werkte. Het was niet voorbij.

Yvonne heeft een afspraak bij de kaakchirurg. Tegen 11 uur parkeer ik de auto bij het TweeSteden Ziekenhuis in Waalwijk. Ik denk aan bloedprikken samen met Guusje. Yvonne aan de eerste röntgenfoto. Als we ons willen melden, is de verpleegkundige van kaakchirurgie in gesprek. Hij bereidt iemand voor op een afspraak. Minstens drie dagen rust houden. Het kan nog langer duren. Zorgen dat er medicijnen in huis zijn tegen de pijn. Klinkt erg bemoedigend, als je dadelijk de stoel in mag. Ik glimlach tegen Yvonne. Ze lacht terug. Ik wrijf over haar rug. Ze is gespannen.

Dinsdag 12 juni 2012

Ik rijd naar Amsterdam. Onderweg denk ik aan Sanne. Ik ken het meisje niet. Wel haar ouders en zusje. Ze wonen in Dongen. Vlakbij Kaatsheuvel. Sanne overleed een jaar geleden. Ze had kanker. In onze directe omgeving ken ik bijna geen ouders waarvan het kind overleden is aan kanker. Daarom ben ik zo blij met Twitter en Facebook. Hierdoor heb ik het gevoel niet alleen te zijn. Emoties worden virtueel gedeeld.

Sanne was vorig jaar een van de eerste kinderen die mij deed realiseren dat ook Guusje zou kunnen overlijden. De dood kwam dichtbij. Nog geen tien kilometer van Kaatsheuvel. Ook kanker. Ik probeerde er maar niet te veel bij stil te staan. Toch spookte de gedachte steeds door mijn hoofd.

Maandag 11 juni 2012

Op weg naar Utrecht sta ik in de file. Ik denk aan de reünie van zaterdag. Veel klasgenoten van de middelbare school hebben een rustig leven. Dat had ik ook.

Tot ik de wereld binnenkwam van kinderen met kanker. Dat leek in eerste instantie een parallelle werkelijkheid, zoals je die tegenkomt in de verhalen van Harry Potter of Raveleijn. Dit is niet echt. Dit is een droom. Zo leek het. In het begin. Tot ik langzaamaan begon te beseffen dat die wereld mijn nieuwe realiteit was. Leven tussen hoop en angst. Elke minuut van de dag.

De hoop verdween eind oktober. Toen Guusje overleed. Daarna weer een andere nieuwe wereld. Leven zonder Guusje. Een realiteit die moeilijk went. Ze is er niet meer. Ze komt nooit meer terug. Zo onvoorstelbaar. De onomkeerbaarheid van het sterven. Al mijmerend parkeer ik mijn auto. Verplaats mijn gedachten naar het werk.

Zondag 10 juni 2012

Langzaam word ik wakker. Met moeite. Yvonne ligt lachend naast me. Zij had ook een leuke avond. Bij haar familie. Heb ik veel gedronken? Niet zoveel als andere keren. Elke vijf jaar is het reünie. Ik geniet ervan om klasgenoten van vroeger te ontmoeten. Ik ben geïnteresseerd in de wegen die mensen kiezen in hun leven.

Indringend waren gesprekken over verlies van kinderen. In alle gevallen ging het over pasgeborenen. Het verlies vormt mensen. Iedereen bevestigt dat het gevoel van verlies van je kind een nieuwe emotie is. Ook de wijze waarop je ermee omgaat vooraf niet voorspelbaar is.

Zaterdag 9 juni 2012

Enkele weken geleden meldde Lisa dat ze een tatoeage wilde. De naam van Guusje op haar arm. Ik kreeg de indruk dat ze al een tijdje rondliep met het idee. Ik vraag Lisa of ze nog steeds een tatoeage wil. Ze knikt. Zullen we dan maar? Graag.

Na de lunch zoekt Yvonne in de spullen van Guusje. Op zoek naar haar naam. Door haarzelf geschreven. Samen met Lisa rijd ik naar Clean Solid in Waalwijk. De tatoeëerder is een vriendelijke man. Mager, lange baard en vol tatoeages. Hij geeft aan een eenvoudige tatoeage vanmiddag wel te kunnen zetten. Geen afspraak maken. Daar heeft Lisa wel oren naar. Even later zit onze dochter klaar. Ze vraagt: ‘Mag ik je hand vasthouden?’

Maandenlang hield ik Guusjes hand vast in het ziekenhuis. Zeker wanneer er bloed werd geprikt. Een kleine hand. Zo hard knijpend als ze maar kon. Nu sta ik hier naast Lisa. Met een goed gevoel: haar steunen.

Ik ben trots op Lisa. Ze laat haar verbondenheid met Guusje voor altijd vastleggen. De arm rondom de tatoeage wordt in folie gewikkeld. Lisa krijgt instructies mee voor de komende dagen. Gericht op het voorkomen van infecties.

Vrijdag 8 juni 2012

Een jaar geleden. Ik begon met twitteren. Geen idee wat ik ermee kon. Dokter Marianne belde deze dag. Er stond een bed klaar voor Guusje. Ze moest geopereerd worden.

Yvonne heeft last van een afgebroken kroon. Ze gaat naar haar tandarts. Ik breng onze jongste kinderen naar school. Daarna aan het werk. Als Yvonne weer thuis is, maakt ze een afspraak met een kaakchirurg. De tandarts kan het niet repareren. Afgebroken bij de wortel.

De moeder van Yvonne heeft borstkanker. Ze wordt vandaag geopereerd. We hopen dat het meevalt. Ik vind dat vreemd klinken: meevallen. Het is toch kanker.

Ik kan goed doorwerken. Ik pauzeer even om boeken af te leveren bij de Bruna in ons dorp. Ondernemer Frank bevestigt dat de verkoop van KanjerGuusje nog steeds aardig doorloopt. Natuurlijk niet zo spectaculair als in het begin, maar er gaan nog steeds exemplaren over de toonbank. Dat is goed voor Stichting KanjerGuusje. Het betekent ook dat steeds meer mensen kennismaken met de wereld van kinderen met kanker.

Donderdag 7 juni 2012

Half wakker. Yvonne ligt naast me. Met haar telefoon. Ze zegt: ‘Jörn is al een keer naar boven geweest. Femke ook.’ Vandaag dag 2 van Alpe d’HuZes. Beiden rijden voor Stichting KanjerGuusje en zijn van plan om 6 keer de top te bereiken. Op haar telefoon volgt Yvonne de tussentijden.

’s Morgens heb ik een afspraak op kantoor in Utrecht. Veel collega's hebben het interview gehoord bij 'Dit is de Dag'. Ze geven complimenten. Halverwege de middag word ik in Tilburg verwacht. Lisa heeft een afspraak bij rouwtherapeute Hellen. Daarna hebben Yvonne en ik met deze dame samen een gesprek.

Woensdag 6 juni 2012

Ik word wakker. Denk eerst aan Guusje. Ze is dood. Zo gaat dat elke ochtend. Daarna aan de vergadering van gisteravond. Eindelijk bekend kunnen maken dat Stichting KanjerGuusje drie jaar lang drie projecten van de VOKK sponsort. Totaal goed voor 27000 euro. Geld dat vooral is binnengehaald door de verkoop van het boek KanjerGuusje. Al vrij snel denk ik ook aan de presentatie die ik om 10 uur bij een klant ga geven. Een uurtje rijden. Snel mijn bed uit. Dan kan ik nog even mijn mail wegewerken voordat ik in de auto stap.

Om 9 uur ben ik gereed voor vertrek. Ik pak mijn autosleutels. Ik heb twee telefoons. De privételefoon rinkelt. Een onbekend nummer. Wel of niet opnemen? Nee, want ik moet weg. Ja, want misschien is het toch maar een kort vraagje. In een flits neem ik een beslissing: opnemen. Aan de andere kant van de lijn een rustige mannenstem. Een uitnodiging voor het radioprogramma ‘Dit is de Dag’. Vanmiddag om 2 uur in Hilversum.

Guusje gaat op bagagedrager mee de Alpe d'Huez op

Vanmiddag was ik te gast bij het programma 'Dit is de Dag' op Radio 1. Via de volgende link kom je op de site van 'Dit is de Dag' en kun je het interview zien en luisteren:

http://www.eo.nl/radio/ditisdedag/artikel-detail/lowie-van-gorp-kanjer-guusje-kopie-1/

Dinsdag 5 juni 2012

Vroeg uit bed. Tijd genoeg. Een relaxed gevoel. Alleen die vervelende hoest. Inclusief dichte neus. Om 8 uur de auto in. Om half 10 heb ik een afspraak in Utrecht. Bij Waalwijk rijd ik bijna een file in. Tien kilometer lengte hoor ik later op de radio. Net op tijd arriveer ik op kantoor.

De dag begint met gesprekken. Daarna meters maken. Yvonne heeft samen met Dorien, secretaris en penningmeester van Stichting KanjerGuusje, om 4 uur een afspraak bij de Vereniging ‘Ouders, Kinderen en Kanker’ (VOKK). KanjerGuusje gaat enkele initiatieven van de VOKK financieel ondersteunen.

Maandag 4 juni 2012

Al enkele dagen heb ik last van keelpijn. Volgens Yvonne was ik onrustig afgelopen nacht. Ik voel me moe. Yvonne zegt dat ik misschien ziek word. Daar heb ik dus mooi geen zin in. Als ik naar buiten kijk, zie ik veel regen. Dit wordt geen vrolijke dag.

Er zijn van die dagen dat werken niet opschiet. Vandaag is zo’n dag. Alsof ik blijf hangen in de tweede versnelling. Zelf aan twitteren kom ik nauwelijks toe.

Zondag 3 juni 2012

Lazy Sunday. Dat lees ik op Twitter. Zou ik willen. Een groot kruis in mijn agenda: geen afspraken. Bij ons is echter altijd wat te doen. Ik lig in bed. Loes geeft me de telefoon. Aan de andere kant van de lijn mijn vader. Hij vraagt hoe laat ik op bezoek kom.

Mijn moeder was afgelopen vrijdag jarig. We bezoeken haar vandaag. Ze woont met mijn vader in een appartement. ’s Middags is mijn jongste zus er. Samen met haar man en kinderen. Ze wonen in Den Haag. We zien elkaar weinig. Er is telefoon, maar ik ben geen beller.

Zaterdag 2 juni 2012

Ik ben vroeg wakker. Zoals altijd is mijn eerste gedachte: Guusje is dood. Blijft dit voor altijd mijn eerste gedachte? Elke ochtend weer? Voor eeuwig en altijd? Net als gisteren heb ik keelpijn. Ik voel me slapjes. Een rustige ochtend. Met een korte boswandeling en kleine klusjes.

Na de lunch rijden we richting Amsterdam. Er is een herdenkingsbijeenkomst in het AMC. Speciaal voor alle kinderen die in de tweede helft van 2011 zijn overleden. Dus ook voor Guusje. Yvonne en ik vroegen aan onze kinderen of ze mee wilden gaan. Er werd niet lang nagedacht. Het antwoord was: ja, graag.

We lopen het AMC binnen. Het gebouw voelt vertrouwd. Ons wekenlange verblijf was intensief. Vol onuitwisbare indrukken. Eerst drinken we samen koffie. Daarna lopen we naar de collegezaal waar de bijeenkomst plaatsvindt. We hebben Guusjes favoriete bloem meegenomen. Net zoals andere ouders. Samen vormen alle bloemen een kleurrijke bos. Elk kind is anders. Toch verbinden ze ons op deze middag. Alle kinderen zijn enkele maanden terug overleden. 

Verder is er een boom. We hangen een kaartje met Guusjes naam erin. Thema van de middag: Je naam klinkt in ons midden. Centraal staat het volgende gedicht van Gery den Otter:

Streep hun naam niet door

al zijn zij tot stof vergaan

Streep hun naam niet door

alsof ze nooit hebben bestaan

't Liefste wat ik heb bezeten

't toekomstbeeld van mijn bestaan

Vraag me niet om dat te vergeten

en gewoon weer door te gaan

Want ik wil weer verder leven

maar ik weet niet hoe dat moet

'K Hoor bij hen die achterbleven

overleven dat vergt veel moed

Streep daarom hun naam  niet door

noem hun naam en laat me weten

Dat ook jij niet zult vergeten

zo alleen kan ik verder gaan

Vrijdag 1 juni 2012

De meeste collega’s gingen gisteravond naar de kroeg. Een goed idee om vandaag thuis te werken. In de loop van de ochtend komt de volgende tweet voorbij:

Ik weet niet of je nrc.next leest maar er staat een (vind ik) mooi artikel in over rouw. Herkende zaken die jij ook vaak noemt.

Als Yvonne twee gesigneerde boeken van KanjerGuusje naar het postagentschap brengt, neemt ze voor mij de krant mee. Het artikel in nrc.next gaat over Guillaume van der Stighelen. Hij is een bekende Belg. Zijn zoon Mattias stierf vorig jaar maart. Zijn advies: verwerk je verdriet niet in stilte.

Donderdag 31 mei 2012

Vandaag vier workshops verzorgen bij ROC Eindhoven. Onderweg een afsluiting bij Tilburg. Daarom dwars door de stad. Daarna veel file op de snelweg. Tot slot weer een afsluiting. Ik arriveer pas tegen half 10 bij het ROC. Een vrolijke studente vangt me op. De eerste groep zit al op me te wachten. Men is vergeten een beamer te regelen. Dan maar uit de losse pols vertellen.

De workshops hebben als leidraad ‘out of the box’ denken. Ze worden gevolgd door eerstejaars MBO-studenten. Mijn workshop gaat over de impact van kanker en dood. De nadruk ligt op de omgeving van het kind. Ik moedig studenten aan om vragen te stellen. Geen enkele vraag is vreemd. Elke keer komt de groep schuchter op gang. Steeds wachten op het eerste schaap dat over de dam moet komen. Daarna volgen er meer.