Zondag 30 oktober 2011

“Lowie. Lowie. Word eens wakker.”

“Wat is er?”

“Guusje.”

Guusje zit rechtop in bed. Yvonne houdt een spuugbakje vast. Ik kleed me aan. Ga naast Yvonne zitten. Ons meisje. Zo zielig. Lege blik in haar ogen. Kanker staart ons aan.

“Ik heb veel pijn. Mag ik spray. En cola.”

Een spray van morfine en een slokje cola. Daarna meteen spugen. Elk kwartier opnieuw. Zoveel pijn.

Zaterdag 29 oktober 2011

Een dag vol emoties. Guusje ontvangt veel bezoek. In de ochtend Ina, Nikki, Annabel en Veerle. Vier vriendinnen. De meiden zijn aangeslagen. Onze dochter ligt stilletjes in bed. Af en toe sluit ze haar ogen. Ze is moe.

Daarna volgen in de loop van de dag haar grootouders, ooms en tantes. Het is lastig om te voorkomen dat er een grafstemming in de kamer hangt.

Vrijdag 28 oktober 2011

Het is half 8. Ik word wakker. Lig alleen thuis in een tweepersoons bed. Kijk op mijn iPhone. Veel berichtjes weer. Veel steun voor Guusje. Ik pak mijn laptop. Nooit eerder gedaan. ’s Morgens met mijn laptop in bed.

De meeste mensen willen weten hoe het met Guusje gaat. Gisterochtend hoopte ik haar op te halen uit het ziekenhuis. Lekker naar huis. Toeleven naar dinsdag. De dag waarop het grote avontuur zou beginnen. Mogelijk gemaakt door Doe Een Wens. De vervulling van Guusje’s grootste wens.

Donderdag 27 oktober 2011

Toen ik gisteravond het kamertje binnenkwam op de afdeling Kinderoncologie, bij insiders beter bekend als F8 Noord, overviel mij een heel naar gevoel. Beelden van begin april kwamen boven. Guusje moet hier slapen. Niet verwacht. Niet gehoopt.

Yvonne blijft bij Guusje. Ze slapen slecht. Om 3 uur eet onze dochter een beschuitje. Om 5 uur wordt het bloed bezorgd.

Ik ben thuis. Word pas om 8 uur gewekt door het geluid van een sms. Ik kijk op mijn iPhone. Veel berichtjes. Veel mensen die meeleven.

Woensdag 26 oktober 2011

Net voor het slapengaan twittert Reinier over de geboorte van zijn zoon Wes. Reinier is dolblij.

Bij het opstaan lees ik een tweet van Pascal. Zijn vrouw Diana is overleden. Pascal is intens verdrietig.

Een nacht vol lief voor de een. Vol leed voor de ander.

Het leven van onze kinderen draait momenteel om Doe Een Wens. Binnenkort gaat Guusje’s grootste wens in vervulling. Onze kinderen zijn blij. Yvonne en ik niet. Wij maken ons zorgen. Het gaat niet goed met ons kleine blonde meisje. Ze ligt passief op de bank. Ze loopt steeds naar het toilet om te spugen. Ze krijgt nauwelijks een hap door haar keel.

Dinsdag 25 oktober 2011

Guusje slaapt niet door. Toch een redelijke nacht. Uitslapen is er niet bij. Vandaag viert Loes haar kinderfeest. Twee weken geleden werd ze acht jaar. Er komen zes vriendinnen.

Om half 11 melden zich de gasten. Meteen is het druk in huis. Acht gezellig kwebbelende meiden. Guusje ligt op de bank. Ze voelt zich niet lekker. Iets beter dan gisteren.

Maandag 24 oktober 2011

Een slechte nacht. Guusje slaapt weinig. Ze is ziek. Geen ziek zoals kanker. Ziek zoals griep. Aan het ontbijt wil ze niet eten. Wat naar binnengaat, wordt later uitgespuugd.

Om half 11 wordt Guusje in het AMC verwacht voor lokale pijntherapie. Thuisblijven is geen optie. Yvonne blijft thuis bij onze kinderen Hans, Anton en Loes. Lisa viert vakantie op de Canarische Eilanden. Janneke is op zoek naar een vervolgopleiding en bezoekt een open dag.

Zondag 23 oktober 2011

Een onrustige nacht. Guusje is vaak wakker. Soms valt ze op de overloop. Ik heb al een aantal malen tegen Guusje gezegd dat ze Yvonne of mij kan roepen, als ze naar toilet moet. Onze dochter is eigenwijs. Ze doet het niet.

Graag wil ik uitslapen. Dat gaat niet lukken. Yvonne en ik brengen onze dochter Lisa naar haar vriendin Daniëlle. Lisa mag mee op vakantie. Een weekje naar de Canarische eilanden. Onze dochter gaat genieten.

Zaterdag 22 oktober 2011

Guusje slaapt geen enkele nacht door. Ze wordt steeds wakker. Hierdoor moet ons kleine blonde meisje overdag bijtanken. Ook vandaag ligt ze ’s middags in de woonkamer te slapen.

Aan tafel met de meiden. Guusje wil tosti. Geen probleem. Dan eten we voor het eerst in onze geschiedenis tosti in de ochtend. Loes neemt er ook een. Ik ben blij dat Hans en Anton naar scouting zijn. Onze jongens zouden helemaal los gaan. Tosti’s als ontbijt.

Vrijdag 21 oktober 2011

Ik kan mijn bed niet uit. Een paar keer wakker geweest door Guusje. Laatste schooldag voor de herfstvakantie. Om half 9 moet ik in Eindhoven zijn. Opstaan! Ik haal het net. Geluk dat er geen file staat.

De hele dag voel ik me beroerd. Ik ga toch niet ziek worden. Mijn besluit staat vast. Niemand zal het merken. Collega’s niet. Leerlingen niet. Doorbijten en doorgaan.

Donderdag 20 oktober 2011

We lopen een trap af

Steeds een trede naar beneden

Geen enkele keer goed nieuws

Midden in de nacht zit ik beneden met Guusje. Ze kan niet slapen. Weer een matig nachtje. In de ochtend laat ik haar niet in bed liggen. Opstaan en naar school. Samen met Anton en Loes. Zo veel mogelijke een normaal leven.

Woensdag 19 oktober 2011

Een tijdje terug hebben Yvonne en ik besloten om Guusje niet te vragen of ze zich goed genoeg voelt om naar school te gaan. Zouden we deze vraag wel stellen, dan moet Guusje gaan nadenken hoe ze zich voelt.

Voel ik me misselijk?

Heb ik pijn?

Zal het lukken op school?

Oproepen van negatieve gevoelens. Gaan we niet doen.

Dinsdag 18 oktober 2011

Ik blog meestal laat op de avond. Soms zelfs aan het begin van de nacht. Daarna lees ik blogs van anderen. Vaak ouders van kinderen met kanker. De blog van Kanjer Mika is vaste prik. Zijn vader blogt dagelijks. Net als ik.

Het is 1 uur en tijd om te gaan slapen. De deur gaat open. Guusje staat in de keuken. Ze kan niet slapen. Even later zitten we samen filmpjes te kijken op de laptop. Ze gaan over Guusje’s grootste wens. Binnenkort wordt deze vervuld door Doe Een Wens.

“Wow. Dat is vet. Je moet wel veel foto’s maken, papa.”

“Mag ik een boterham met hagelslag? Ik heb trek.”

“Met wie twitter je, papa? Zijn er nog mensen wakker?”

Guusje kijkt naar de filmpjes. Bord op schoot. Boterham in de hand. Ik vertel haar dat er altijd mensen wakker zijn. Soms actief op twitter. Bijvoorbeeld Erno en Mijke. Erno is de vader van Mika en Mijke is een vaste lezeres van mijn blog.

Maandag 17 oktober 2011

Yvonne is vroeg op. Ze gaat werken. Ik zorg ervoor dat Anton, Guusje en Loes om half 9 op school zijn. Ik werk thuis. Vanaf half 11 wordt het spannend. Er is extra pijnmedicatie mee naar school. Kan Guusje een hele ochtend volhouden op school?

Half 12 voelt als het behalen van de finish. Er is niet gebeld. Ik loop naar school. De bel is nog niet gegaan. Toch ga ik meteen naar binnen. Ik kijk door het zijraampje Guusje’s klas in. Onze dochter heeft het moeilijk. Juf Bianca ziet mij. Ze rijdt Guusje de klas uit. Vanaf half 12 werd Guusje moe, maar ze heeft volgehouden. Ik prijs haar. Wat knap!

Zondag 16 oktober 2011

Heerlijk uitslapen. Yvonne maant me uit bed te komen. Ik heb geen zin, maar trek aan het kortst eind. Even later zitten we aan het ontbijt. Guusje zit naast me. Weer hetzelfde beeld. Misselijkheid en pijn.

Yvonne en ik vinden dat het niet goed gaat met Guusje. Dinsdag hebben we een afspraak met Guusje’s behandelend arts, de kinderoncoloog. Moeten we niet eerder aan de bel trekken?