Donderdag 28 juni 2012

Ontbijt met Yvonne en Loes. Alle andere kinderen liggen nog in bed. Ook Anton. Gisteren was zijn laatste schooldag. Alleen Loes zit nog op de basisschool. In gedachten hoor ik Guusjes stem. Druk kwebbelend dat zij en haar klasgenoten vanaf nu op de school de oudsten zijn.

Ik stap in mijn auto. Ik heb nog een uur. Dan moet ik op kantoor in Utrecht zijn. Een vuilniswagen blokkeert de doorgang. We wonen in een smalle straat met eenrichtingsverkeer. Ik zie auto’s in de fuik rijden. Ik sta aan het begin van de straat. Lukt het me om achteruit de straat uit te rijden. Tegen de rijrichting in. Altijd spannend. Komt er niet een auto de hoek om?

Woensdag 27 juni 2012

‘Waarom is mijn fiets versierd?’

‘Dat merk je dadelijk wel.’

Om half 8 klinkt de voordeurbel. Moeders en klasgenoten van Anton. Hij wordt opgehaald. Zijn laatste schooldag. Een uur later staan Yvonne en ik bij school. Daar komt groep 8 aan. Op versierde fietsen. De laatste schooldag is een halve, maar wel een bijzondere.

Ik werk thuis. Om half 12 ga ik weer mee naar school. Ik spreek een vader van een meisje uit de klas van Anton. Ik vraag of hij vandaag ook thuis werkt. Hij antwoordt dat hij ontslagen is. Hij relativeert zijn ellende. Het kan altijd erger. Doen mensen vaak, als ze mij spreken. Het is een gezellig afscheid. Toch zie ik emotie bij Yvonne. Niet vanwege Anton. Ze weet dat Guusje hier niet zal staan. Tussen haar klasgenoten. Volgend jaar groep 8.

Dinsdag 26 juni 2012

De wekker roept. Snel uit bed. Om 9 uur een afspraak op kantoor in Utrecht. De wegen zijn vrij. Mooi op tijd parkeer ik mijn auto. De hele dag op kantoor. Ik probeer op tijd thuis te zijn. Als ik binnenstap, zijn Yvonne en de kinderen net klaar. Ik eet alleen. Daarna signeer ik een besteld boek en werk ik mailtjes weg. Halverwege stop ik. Ik ben moe. Even liggen op de bank.

Ik word wakker met koffie. Volgens Yvonne is het verstandiger om ’s nachts te slapen in plaats van overdag. Ik ben een avondmens. Altijd al geweest. Laat op de avond vaak vol energie.

Maandag 25 juni 2012

Anton kijkt uit naar de vakantie. Hij telt de dagen dat hij nog naar school moet. Afscheid van de basisschool. Ik vertrek naar kantoor in Utrecht. Maandagochtend en toch geen files. Het kan soms zo anders zijn dan je verwacht.

Guusje is bijna acht maanden dood. Is het ‘al acht maanden’ of ‘pas acht maanden’? Ik heb vaak het idee dat het voor de omgeving ‘al’ is. De wereld draait door. Voor mij is het ‘pas’. Ik zie de wereld doordraaien.

Bijna zes maanden ben ik aan het werk. Mensen zeggen tegen me dat werken zorgt voor afleiding. Zo ervaar ik het niet. Mijn werk geeft structuur. Denken aan Guusje doe ik vaak. Ook op mijn werk.

Zondag 24 juni 2012

Eindelijk een dag zonder afspraken. Om half 12 kom ik mijn bed uit. Anton is al de deur uit voor een dagje Efteling. Ik heb nog tegen hem gezegd dat het regent en niet zo’n beetje. Waarschijnlijk de hele dag. Toch is hij vertrokken. Als ik hem bel of de hond eten heeft gehad, hoor ik op de achtergrond veel gelach. Het slechte weer kan de pret niet drukken.

Een zondag vol regen. Wij blijven thuis. Yvonne hoort dat Lisa in Friesland nauwelijks aan zeilen toekomt. Het waait te hard. Het lijkt wel herfst. Loes speelt in haar eigen wereld. Een mama met kinderen. Wel een moeder die de hele tijd zingt en danst op vrolijke muziek van Guus Meeuwis. Ik denk aan Janneke en Lisa. Die speelden op dezelfde wijze. Verzonnen hele verhalen samen. Loes mist haar maatje. Ze heeft al vaker aangegeven dat het met Guusje leuker was. Ik zit in de keuken. Ik hoor Loes praten. Ik mis de stem van Guusje. Twee meiden die samen spelen. Samen lachen. Samen ruziën.

Mama Loes leest haar kinderen voor

Zaterdag 23 juni 2012

Dankzij mijn blog weet ik wat er vorig jaar op deze dag gebeurde. Guusje vierde haar kinderfeest. Een Kanjerfeest. Ze was een maand ervoor thuisgekomen uit het ziekenhuis. Net voor haar tiende verjaardag. Het was een gezellig kinderfeest. Een huis vol vriendinnen en natuurlijk haar vriend Vince. Aan het einde kregen alle kinderen een polsbandje: Kanjers met LEF.

De stofzuiger begint steeds meer gebreken te vertonen. Tijd voor een nieuwe. Na de lunch ga ik samen met Yvonne en Loes naar Tilburg. We rijden op de snelweg. Volgende week zaterdag begint het zomerkamp van scouting. Ik vraag aan Loes of ze zin heeft in kamp. Loes begint enthousiast te vertellen. Ze kijkt uit naar een leuk thema. Het wordt voor Loes de eerste keer. Een hele week van huis met de Welpen. Ineens vraagt Loes of ze een foto mag meenemen van Guusje. Dat vinden Yvonne en ik goed. Het is stil in de auto. Yvonne staart voor zich uit. Zie ik een traan? Ik knijp Yvonne in haar hand. Guusje zou meegaan op zomerkamp. Samen met Loes.

Vrijdag 22 juni 2012

Ik sta voor de kast. Welk overhemd trek ik aan? Die met paarse bloemen? Guusjes favoriete kleur. De laatste keer was met de uitvaart. Daarna niet meer gedragen. Waarom niet? Bewust niet?  

Ik werk thuis. Net zoals veel andere collega’s op vrijdag. Oracle is de werkgever waar het zogenaamde ‘nieuwe werken’ al jaren gewoonte is. Na de lunch rijd ik met Yvonne naar het Moller, de middelbare school van onze oudste kinderen. We gaan samen Lisa uitzwaaien. Zij gaat een week op zeilkamp in Friesland. Lekker uitwaaien.

Als we thuis zijn, lopen we naar de Bruna. Ik heb 2 condoleancekaarten nodig. Ik zie enkel exemplaren met voorbedrukte teksten. Hoe onpersoonlijk kun je zijn. Dan maar 2 neutrale kaarten. Zonder tekst. Keus genoeg. De afbeeldingen passen bij de boodschap die ik er straks in ga schrijven.

Donderdag 21 juni 2012

Ik ben aan het werk. Heerlijk rustig. Flink doorwerken. Alleen Janneke is thuis. Die ligt in bed met pijn. Gevolg van een ingreep door de kaakchirurg. Yvonne heeft met Anton en Loes een afspraak bij rouwtherapeute Hellen Tonglet. Aan het einde van de ochtend komen ze thuis. De behandelingen door Hellen worden helaas niet vergoed door onze zorgverzekeraar, maar ze zijn hun geld waard. Anton zit goed in zijn vel. Loes minder. Ze is pas 8 en begrijpt waarschijnlijk nog minder dan wij hoe het kan dat haar zus er nooit meer zal zijn. Hulp is nodig.

Na de lunch rijd ik naar kantoor. In de auto geen radio aan. Juist dan kan ik rustig nadenken. Bijvoorbeeld over de impact van Guusjes dood op onze kinderen. In november heeft een klasgenoot tegen Lisa gezegd: ‘Daar ben je toch wel overheen. Dat is al twee weken geleden.’ Een opmerking uit onbegrip, maar wel een ‘klap in het gezicht’ van onze dochter Lisa. Hoe zorg je voor meer medeleven? Onze kinderen rouwen dagelijks om de dood van hun zusje. Ook acht maanden na haar overlijden.

Woensdag 20 juni 2012

Gisteravond musical met Anton. Daarna was het feest. We waren laat thuis. Opstaan gaat moeizaam. We komen gewoon op tijd ons bed uit, want Loes moet naar school. Anton heeft een dagje vrij. Ik werk thuis.

Janneke heeft een afspraak bij de kaakchirurg. Yvonne vraagt of ik met Janneke naar het ziekenhuis wil gaan. Ik denk terug aan vorige week. Het bezoek aan de kaakchirurg was erg emotioneel voor Yvonne. Weer terugdenken aan de eerste keer met Guusje naar het ziekenhuis. Daar waar het allemaal begon.

Net als vorige week parkeer ik mijn auto bij het TweeSteden Ziekenhuis in Waalwijk. Ik vertel tegen Janneke over Guusje. Vaak kwam ik hier met Guusje om bloed te laten prikken. Janneke kwam hier jaren geleden ook eens. Toen was haar arm gebroken. Gewone gezonde meisjes komen bijna nooit in het ziekenhuis.

Dinsdag 19 juni 2012

Dinsdag staat bekend als een drukke dag op de weg. Vandaag lijkt het wel vakantie. Zonder files rijd ik naar Utrecht. Onderweg zet ik de radio uit. Ik heb geen zin in muziek of gepraat. Ik denk na over een vraag die een studente gisteren stelde: wat schrijf je op kaartje, als je mensen condoleert? Deze vraag was me nooit eerder gesteld. Ik heb wel een antwoord gegeven, maar was er niet tevreden over. Ik denk aan de vele kaarten die we hebben ontvangen na het overlijden van Guusje. Wat sprak mij aan?

Persoonlijke boodschappen vond ik het mooist. Dat begon met het noemen van haar naam: Guusje. Persoonlijk werd een bericht door te schrijven over haar karakter. Over haar kwaliteiten. Over bijzondere herinneringen. Ook humor waardeerde ik. Ik hield ervan als mensen concreet waren. De boodschap moet uit het hart komen. Daar gaat het om. Ook ik heb sinds Guusjes overlijden condoleancekaartjes geschreven voor andere overledenen. Vond ik soms moeilijk. Achteraf constateer ik dat ik te mooi wilde schrijven. Te veel mijn best doen. Schrijf gewoon op wat spontaan in je opkomt. Alsof je de persoon op straat tegenkomt. Denk niet te lang na. Dan ga je blokkeren.

Maandag 18 juni 2012

Het regent. Ik kijk langs de gordijnen naar buiten. Lisa en Hans moeten naar school. Omdat ze niet van suiker zijn, kunnen ze fietsen. Dat zeg ik altijd, maar dit is te erg. Het komt met bakken naar beneden. Het onweert zelfs. De papataxi gaat rijden. Voor deze ene keer. Even later zitten we in de auto. We passeren een vriendin van Lisa op haar scooter. Die komt straks drijfnat aan op school.

Balou is jarig

Een deel van de dag werk ik thuis. Daarnaast verzorg ik een gastles bij de opleiding Verpleegkunde van het ROC Mondriaan in Delft. Ik kan de school niet goed vinden. Daardoor arriveer ik tien minuten te laat. De studenten zitten op me te wachten. Ze wisten dat ik zou komen. Ze hadden op Twitter gelezen dat ik onderweg was.

Zondag 17 juni 2012

De deur van onze slaapkamer is dicht. Ik lig alleen in bed. Buiten de deur hoor ik stemmen. Dadelijk komen Yvonne en de kinderen binnen. Met z’n allen in het grote bed. Ik zit rechtop. Het duurt lang voordat de meute binnenvalt. Vorig jaar was Guusje er nog bij. Ik voel mijn tranen hoog zitten. Pak het hartje aan mijn kettinkje vast. Kus het en zeg zachtjes: ‘Papa denkt aan je.’

Het is Vaderdag. Waarom zijn dagen als deze zo zwaar? Omdat ze vroeger zo mooi waren. Samen in ons gezin. Samen met onze kinderen. Nog meer dan op andere dagen word ik vandaag geconfronteerd met het missen van Guusje. Feestdagen worden treurdagen. Dat wil ik voorkomen. Ik wil dat het gezellig is. Zeker voor onze kinderen. Toch heb ik weinig te willen. Emoties gaan met me op de loop.

Zo zit ik met vochtige ogen te genieten van vijf kinderen op ons bed. Loes zit naast me. Ik pak haar stevig vast. Haar cadeau is zelfgemaakt: een iPhone uit het stenen tijdperk.

Onze oudste dochters Janneke en Lisa gaven hun cadeau al op Moederdag. Een hoesje voor de iPhone van nu. Met een foto van Guusje en mij.

Tot slot onze jongens. Hans en Anton geven een mannencadeau: aftershave en douchegel.

Zaterdag 16 juni 2012

Vier kinderen hebben scouting. Alleen Lisa is thuis. Ze is al dagen bezig met haar kamer opruimen. Als ik even binnenkijk, krijg ik niet de indruk dat het opschiet. Ik ga enkele klusjes doen. Ik wil mijn bergschoenen aantrekken, maar deze zijn onvindbaar. Zoon Hans wordt ouder en heeft inmiddels mijn schoenmaat. Waarschijnlijk loopt hij erop rond. Er zit niets anders op dan mijn goede schoenen aan te trekken. Hiermee sta ik minder stevig op de trap bij het snoeien. Ik mopper.

Morgen geeft Janneke haar examenfeest. Er vallen kaartjes in de bus. Ook van bloglezers en twitteraars. De kracht van social media is duidelijk. Niet alleen Yvonne en ik vinden het een fantastische prestatie van Janneke. Heel veel mensen. Ook die we niet persoonlijk kennen.

Vrijdag 15 juni 2012

Ik denk snel richting kantoor te vertrekken.

‘We hebben een afspraak om half 9.’

‘Met wie?’

‘De mentor van Anton.’

‘Dat was ik vergeten.’

Snel vertrekken gaat dus niet door. Eerst naar school.

Volgend schooljaar begint Anton op de middelbare school. Om half 9 maken Yvonne en ik kennis met zijn mentor. Anton is er ook bij. We hebben dit gesprek aangevraagd om de thuissituatie toe te lichten. Anton heeft vier zussen waarvan er eentje helaas niet meer bij ons is. Anton denkt vaak aan Guusje. We houden van openheid. Vinden het fijn als zijn klasgenoten volgend jaar weten wat er gebeurd is.

Donderdag 14 juni 2012

Vorig jaar stelden mensen vaak de vraag: heeft Janneke volgend jaar eindexamen? Al voor de zin was uitgesproken, schoot het door mijn hoofd: als Guusje er dan nog maar bij is. Vandaag krijgt Janneke de uitslag. De afgelopen weken liep de spanning op. Het leek wel of alles wat ik zei verkeerd was.

Aan het ontbijt is de spanning voelbaar. Pas over enkele uren wordt Janneke gebeld. Het gevoel is niet te vergelijken met de stress rondom de uitslag van een scan. Niet geslaagd betekent voor Janneke een herexamen of een schooljaar extra. Een tegenvaller. Maar niet levensbedreigend.