Woensdag 30 mei 2012

Er wordt aangebeld. Het is Dennis. Hij is bestuurslid van Stichting KanjerGuusje. Even later melden zich twee bestuursleden van de Hart van Brabantloop. Een estafetteloop over meer dan honderd kilometer. Dit jaar op zaterdag 29 september. Er is altijd een goed doel. Tijdens het kennismakingsgesprek concluderen we dat we goed bij elkaar passen. Eind september wordt er gelopen voor KanjerGuusje.

Bij een trouwdag horen bloemen. Al vroeg ben ik bij de winkel van onze buurman geweest. Ik heb gisteren een bos rozen besteld. In verschillende kleuren. We houden van bont. Als het bezoek weg is, verras ik Yvonne. Of zou ze het verwachten? Ik geef elk jaar een bos rozen. Dit jaar 18 stuks.

Dinsdag 29 mei 2012

De zon schijnt. Yvonne brengt Anton en Loes naar school. Ik loop gezellig mee. Daarna koffiedrinken. De auto in. Op weg naar kantoor. Helaas loopt het verkeer op de A2 vast. Ik kies voor het avontuur. Stel het navigatiesysteem in op ‘vermijd snelwegen’. Ik hang vervolgens op de provinciale wegen achter een kleine vrachtwagen. Geen verstandige keuze om de snelweg te verlaten. Op de radio een interview over hostels. Ook al niet interessant. Wat voor dag gaat dit worden?

Halverwege de middag heb ik samen met Jan-Willem, voorzitter van Stichting KanjerGuusje, een kennismakingsgesprek met de eigenaren van een bedrijf. Binnenkort een jubileum. De eigenaren dragen kinderen met kanker een warm hart toe. Ze gaan hun gasten vragen om een financiële bijdrage voor KanjerGuusje.

Maandag 28 mei 2012

Half wakker op Tweede Pinksterdag. Ik kijk uit het raam. Weer mooi weer. Langzaam opstaan. Wat gaan we doen vandaag? Loes heeft generale repetitie. Deze begint om 6 uur. We kunnen beter dicht bij huis blijven. Anton en Loes willen beiden gaan zwemmen. Hans gaat ook naar het zwembad. Niet met zijn ouders. Met een vriend. Lisa gaat naar de film. Janneke is druk met examens.

Het wordt de zwembad De Zidewinde in Sprang-Capelle. Als we richting de kassa lopen, sluiten we achteraan in de veel te lange rij. Ik heb een hekel aan wachten. Wie niet? Eindelijk lopen we het veld op. Yvonne en ik zoeken samen met de kinderen een plaatsje in de schaduw. Ik heb geen zin in zwemmen. Duik een boek in. Gisteren gekregen van Anja. ‘Je mag me altijd bellen – 1001 dagen van rouw’ geschreven door Karin Kuiper.

Zondag 27 mei 2012

Heerlijk uitslapen. Het is Pinksteren. Tijdens het ontbijt maken we plannen. Onze drie oudste kinderen hebben een eigen programma. Janneke studeren voor examens. Hans en Lisa een toneelvoorstelling.

Anton en Loes willen zwemmen. Yvonne en ik willen graag de familie Huizinga ontmoeten. We besluiten beide te combineren. We rijden naar het Linnaeushof. Een lange autorit. Onderweg Pinkpop op de radio. Twee jaar geleden was ik er ook. Uit mijn dak bij Green Day. Dat was mijn muziek. Vrolijke punk rock. Sinds Guusjes overlijden geen Green Day meer gedraaid. Toen de programmering bekend werd voor de editie van dit jaar, vroeg iemand of wij ook gingen. Bruce Springsteen staat geprogrammeerd als afsluiter. Ik moest er toen niet aan denken. In de auto merk ik dat ik nu graag op Pinkpop had willen zijn. Relaxed genieten van zon en muziek.

Collega Dick is wel op Pinkpop. Hij liet met kennismaken met Herbert Grönemeyer en met de originele versie van het lied De Weg. Herbert speelt morgen ook op Pinkpop.

Zaterdag 26 mei 2012

Ik ben vroeg wakker. Kijk op Twitter. Sluit mijn ogen. Even maar. Dat denk ik. Ik word wakker. Yvonne ligt niet meer naast me. Ik kijk naar de wekker. Het is half 11. Ik heb uitgeslapen. Ik ben de laatste die opstaat.

Het wordt weer een warme dag. Korte broek en polo aan. Een dagje uit zou mooi zijn, maar dat laat de planning niet toe. Er zal enkele uurtjes gewerkt moeten worden.

Rond lunchtijd wordt er aangebeld. Het is de postbezorger. Te veel kaarten voor de brievenbus. Bestemd voor Guusjes geboortedag. Sommige kaartjes zijn aan Guusje gericht. Ik weet dat de belangstelling in de toekomst minder wordt. Daarom geniet ik van het moment. Medeleven doet goed.

Vrijdag 25 mei 2012

Het voordeel van mijn werk is dat ik mijn eigen agenda kan indelen. Vanmiddag verzorg ik een gastles voor verpleegkundigen in opleiding. Betekent dat ik ook zaterdag enkele uurtjes ga werken. In de ochtend wordt de rust verbroken. Er heeft iemand te horen gekregen kanker te hebben. Ik houd het anoniem, want daar heeft die persoon om gevraagd. Hoe ga je om met je omgeving bij kanker? Houd je het voor de buitenwereld verborgen of kies je ervoor het iedereen te vertellen. Ik weet nog dat ik vorig jaar op 31 maart een gesprek had met onze kinderen over Guusje. Ik nam het woord ‘kanker’ niet in de mond. Dit keer lichten we onze kinderen wel in. Ze reageren nuchter. Ze weten veel over kanker.

Na de lunch vertrek ik richting Breda. Janneke wil graag een keer mee. Ik geef een gastles aan studenten Verpleegkunde van het Vitalis College. Er was gesproken over een klein klasje bij de voorbereiding. Er zitten meerdere klassen en docenten in het lokaal. Ik heb de KanjerKetting, Chemo-Kasper en Radio Robbie bij me. Afgesproken is een uurtje. Het worden er twee. Ik vertel van diagnose tot overlijden. Benadruk de rol van de verpleging. De groep luistert aandachtig. De sfeer is open. Er worden goede vragen gesteld. Zo vraagt iemand of er veel over Guusje wordt gesproken. Janneke bevestigt. Een studente vult aan. Haar broer heeft kanker. Ze zegt: ‘We spreken er veel over. Het gaat vaak over zijn ziekte. Zelfs als we er niet over praten.’ Aan het eind overhandigen twee studenten aan mij een cheque voor Stichting KanjerGuusje.

Sherilyn en Danique voor Stichting KanjerGuusje

Donderdag 24 mei 2012

Vroeg op. Ik moet op tijd in Utrecht zijn. Ik ben als eerste beneden. Steek de kaarsjes aan voor Guusje. Op tafel liggen kaartjes. Meer dan zeventig. Het is niet mogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken. Kaartjes, blogreacties, bloemen, e-mails, tweets, cadeautjes, facebookberichten en ook goede gesprekken. Elke vorm van steun is welkom. Mensen kunnen veel betekenen voor andere mensen. Alleen door even te laten weten: ik denk aan jou. De kracht van aandacht.

Gistermiddag hadden de leerlingen uit Guusjes klas de mogelijkheid om een bloem te brengen en een ballon op te laten. Bijna al haar klasgenootjes zijn op bezoek geweest. Ik krijg e-mails van mensen die als kind een klasgenoot verloren. De confrontatie met de onomkeerbaarheid van de dood hakt erin. Nooit meer samen lachen. Nooit meer samen ruzie. Nooit meer.

Woensdag 23 mei 2012

Ik weet hoe erg het missen is

Omdat ik het eens zo liefdevol bezat

Dus zal ik nooit zeggen

Had ik het maar niet gehad

Ik zit in bed. Laptop op schoot. Lees de lieve woorden die ik ontvang, waaronder bovenstaande tekst. Het is geen verjaardag. Guusje ligt niet te wachten in haar bed. We komen niet met z’n allen haar slaapkamer binnen. We zingen niet ‘Lang zal ze leven’. 


Het lijkt een gewone woensdagochtend. Lisa en Hans vertrekken naar school. De andere kinderen blijven thuis. Janneke zit in haar eindexamens. Anton en Loes zijn vrij. Ik werk thuis.

Ik zie op tegen deze dag. Yvonne en ik proberen er een feestdag van te maken, maar zo voelt het niet. Haar geboortedag vieren. Er is geen vreugde. Guusje is dood. Hoe we ook ons best doen, terugkomen zal ze niet.

In de loop van de ochtend merk ik toch dat deze geboortedag bijzonder gaat worden. 

Er is taart voor Guusje

Er worden drie grote dozen bezorgd

Extra ballonnen aan Guusjes stoel in onze keuken

Er worden veel kaarten en nog meer ballonnen bezorgd

Er wordt nog een pak bezorgd

Voor elk kind een 'troostdoosje'

Ons cadeau voor Guusje

Een paars lichtje van haar oudste zussen

Dit is geen gewone woensdag. Dit is ook geen verjaardag. Dit is Guusjes geboortedag. Er zijn veel mensen die haar liefhebben. Dat laten ze ons weten.

Dinsdag 22 mei 2012

Het is bijna 10 uur. Ik ben nog aan het werk. Spullen neer. Yvonne en ik lopen naar de basisschool. Morgen vieren we Guusjes geboortedag, maar dan zijn alle kinderen vrij. Yvonne heeft een mandje bij zich met roze koeken. Bij een verjaardag hoort een traktatie. Bij een geboortedag ook.

We worden binnengelaten door juf Ilse. We praten met haar over onze andere kinderen. Daarna stappen we binnen in Guusjes klaslokaal. Ik mis haar. Het rode jurkje. De staartjes. De sonde. De ogen die stralen: ik ben jarig. 

23 mei 2011 - Guusje wordt 10 jaar

Natuurlijk is het goed om stil te staan. Samen met haar klas. Maar het gevoel is tegennatuurlijk. Ik wil het niet en ik wil het wel. Op het bord hangt een knutselwerk. Gemaakt aan het begin van het schooljaar. Toen ze nog dacht 11 te worden.

Even later staan we met de klasgenootjes in de centrale hal van de school. Er hangt een doek voor een fotolijst. Als Guusjes gezicht verschijnt, heb ik het moeilijk. Zo mooi dat ze hier voor altijd mag zijn.

Maandag 21 mei 2012

Ik loop meer naar school. Samen met Loes, Anton en Yvonne. Op het schoolplein spreek ik Guusjes juf en meester aan. We hebben uitnodigingen bij ons voor haar klasgenootjes. We hopen dat ze woensdag een bloem komen leggen bij Guusjes urn. Yvonne en ik lopen de school in. Daar treffen we juf Ilse. We geven haar een ingelijste foto van Guusje. Deze komt in de hal. Ik leg de uitnodigingen in Guusjes klas op het bureau van de juf. Achterin de klas valt mijn oog op een verjaardagskalender. Guusje heeft een taart geknipt: 11 jaar op 23 mei.

Woensdag is het geen school in verband met een studiedag. Morgenochtend zullen Yvonne en ik voor Guusjes geboortedag trakteren. Het voelt goed en toch vreemd. Zoals het leven niet had moeten zijn.

Zondag 20 mei 2012

Om half 5 staat Anton op. Yvonne gaat ook uit bed. Onze zoon gaat dauwtrappen. Samen met scouting naar Elshout. Om 7 uur de mis bijwonen en daarna weer terug naar Kaatsheuvel. Door het gerommel ben ik vroeg wakker. Ik slaap half. Denk aan het boek ‘Beter’ van Maarten van der Weijden dat ik gisteren gelezen heb. Het verhaal heeft indruk op me gemaakt.

Ik was altijd op de toekomst gericht. Positief ingesteld. Steeds plannen maken. Makkelijk van baan veranderen. Een studie erbij doen. Aanpakken voor een beter leven. Niet blijven hangen. Mijn lot in eigen hand. Ik vond mijzelf de gelukkigste man op aarde. De kanker van Guusje gaf mijn leven een andere wending. ‘Alles komt goed’ was definitief verleden tijd. Toch bleef ik positief. Hopen dat Guusje de dans van de dood zou ontspringen. Toen ik op vrijdag 28 oktober ’s morgens wakker werd, wist ik niet dat ik Guusje enkele uren later toestemming zou geven om te overlijden. We gleden razendsnel de alarmfase in. Eindigend op zondagmiddag. Guusje koos haar moment. Ze vloog weg naar de andere werkelijkheid. Een wereld zonder pijn. Ik was intens verdrietig en blij tegelijk.

Alle gebeurtenissen van vorig jaar. Ze staan niet alleen opgeschreven. Ze komen steeds weer voorbij in mijn hoofd. Ook deze ochtend weer. Meer dan veertig jaar was mijn focus de toekomst. Nu denk ik nauwelijks nog vooruit. Maak ik me vooral zorgen over onze kinderen. Zorgen dat zij een goede basis hebben voor hun toekomst.

Zaterdag 19 mei 2012

Vandaag wil ik echt een vrije dag. Lekker uitslapen. Het is half 9. Ik kijk op mijn telefoon. Er verschijnt een melding op het display. Ik heb een afspraak bij Nancy, mijn kapster. Om half 9. Ik bel direct de kapsalon. Aankleden en tandenpoetsen. Tien minuten later zit ik op de stoel. Zonder ontbijt. Zonder koffie.

Weer thuis zeg ik dat het vandaag echt vakantie moet zijn. De afgelopen twee dagen niet het gevoel gehad van vrij zijn. Yvonne heeft een nieuwe jas nodig en ik ook. Eigenlijk heb ik geen zin in kleding kopen. Toch laat ik me overhalen. We vertrekken naar Tilburg. Loes gaat mee. We lopen door de kledingwinkels. Ik merk dat Yvonne niet kan vinden wat ze zoekt. Inspiratieloos lopen we door de winkelstraat.

Vrijdag 18 mei 2012

Ik heb een vrije dag genomen, maar zo voelt het niet. Ik ben druk met e-mails en post wegwerken. ’s Middags staat Jan-Willem voor de deur. Hij is de voorzitter van Stichting KanjerGuusje. Eigenaar Frank van Bruna Kaatsheuvel heeft ons uitgenodigd. Half december heeft Frank toegezegd per verkocht exemplaar een extra bedrag te doneren aan Stichting KanjerGuusje. Tijd om de balans op te maken.

Eerst drinken we koffie. In de Bruna ligt de tweede druk van KanjerGuusje. Mooi gepresenteerd. Zo zou elke winkel het moeten doen. Meer verkochte exemplaren betekent meer mensen die kennismaken met de wereld van kinderen met kanker. Meer boeken betekent ook meer geld voor die kinderen.

Trots vertelt Frank dat hij dit nooit had verwacht. KanjerGuusje is zijn best verkochte boek ooit. Meer dan 750 verkochte exemplaren. Alleen in Kaatsheuvel. Voor de Bruna wordt er een foto gemaakt en de cheque overhandigd: 1150 euro!

Donderdag 17 mei 2012

Lang uitslapen op Hemelvaartsdag. Bij het ontbijt hebben Yvonne en ik het over Guusjes verjaardag. Wat gaan we doen op woensdag 23 mei? We hebben al enkele ideeën. Vandaag vieren de ouders van Thomas zijn geboortedag. Thomas overleed anderhalf jaar geleden aan kanker. Yvonne en ik vinden geboortedag een mooiere en betere term dan verjaardag. Guusje wordt niet ouder. Ze blijft altijd 10.

Tijdens de lunch is het gezellig aan tafel. Lisa praat druk over zeil- en scoutingkamp. Ik realiseer me dat de diploma-uitreiking van Janneke tijdens het zeilkamp plaatsvindt. Als ik dit opmerk, reageert Janneke boos.

‘Waarom ga jij ervan uit dat ik mijn diploma haal? Laat ik eerst maar eens voldoendes halen voor mijn eindexamens.’

‘Ik heb vertrouwen in je. Je gaat het gewoon halen. Je doet je best. Dat zie ik.’

‘Ouders met vertrouwen zijn soms erger dan ouders zonder vertrouwen.’

De examenstress is groot.

Alpe d'HuZes: met KanjerGuusje naar de TOP

Begin juni beklimmen wielrenners de Alpe d’Huez. Doel is geld inzamelen voor KWF Kankerbestrijding. Mijn advies aan alle deelnemers: neem een kanjer mee naar boven en je bent sterker dan je denkt.
Hieronder volgen drie voorbeelden van toppers die begin juni KanjerGuusje mee naar boven nemen tijdens Alpe d'HuZes.

Onze vriend Jörn Ketelaars laat net als vorig jaar elke bocht sponsoren. Zijn kinderen zijn de start. Guusje is zijn finish. Jörn overtrof zichzelf vorig jaar. Hij reed vijf keer naar de top. Ook dit jaar gaat Guusje mee op zijn bagagedrager. Zes keer naar boven.

Jörn draagt alle kinderen met kanker een warm hart toe. Daarom is bocht 8 omgedoopt tot KanjerBocht. Jörn zoekt nog sponsors voor enkele bochten.

Casper Feijen heeft een motto: Mika afzien, ik ook afzien!! Vrienden voor elkaar. De vader van Mika blogt dagelijks. Mika heeft leukemie. Casper is zijn vriend. Op de actiepagina van Casper lees je dat ook KanjerGuusje hem inspireert om de top te gaan bereiken. Zijn verhaal is uitgezonden door SchoolTV. Het begint bij 17:10 minuten.

Femke van Moorsel-Dijkstra rijdt voor haar vriendin Lenny en voor KanjerGuusje. Femke gaat niet alleen zes keer naar de top. Van het totale bedrag dat in haar naam wordt gedoneerd, stort ze uit haar eigen portemonnee 10% op de rekening van Stichting KanjerGuusje.